ប្រទេសដែលគោរពពុទ្ធសាសនាហិនយានមាន៖
-ប្រទេសកម្ពុជា ប្រទេសថៃ ប្រទេសស្រីលង្កា ប្រទេសមីយ៉ានម៉ា ប្រទេសឡាវ ប្រទេសនេប៉ាល់ជាដើម។

បច្ចុប្ននេះសាសនាព្រះពុទ្ធមាននិកាយធំៗពីរគឺ៖
និកាយមហាយាន៖
• និកាយមឹឡឹឬព្រះសិអារ្យមេត្រី
• និកាយព្រះនាងគង់ស៊ីអ៊ីម
• និកាយខុងមឹង
និកាយហិនយានឬថេរវាទ៖
• គណៈមហានិកាយ
• ធម្មយុត្តិកនិកាយ។

តាមការអង្កេតឃើញរបស់ខ្ញុំសព្វថ្ងៃភិក្ខុសង្ឃមួយចំនួនមិនទាន់បានប្រតិបត្តិតាមព្រះវិន័យបានត្រឹមត្រូវនៅឡើយទេព្រោះ៖
-បច្ចេកវិទ្យាទំនើប
-លះបង់កិលេសមិនទាន់អស់
-ភិក្ខុសង្ឃបួសនៅវ័យក្មេងពេក
-ទទួលការអប់រំមិនដិតដល់
-បួសដើម្បីផលប្រយោជន៍

សិក្ខាបទដែលកំណត់សម្រាប់ភិក្ខុនីមានដូចជា៖
-ភិក្ខុនីមួយអង្គត្រូវមានបាត្រមួយ។
-វត្ថុណាមួយផ្ដល់ឱ្យភិក្ខុនីសម្រាប់គោលដៅណាមួយ គប្បីប្រើប្រាស់វត្ថុនោះសម្រាប់គោលដៅនោះ។
-ភិក្ខុនីមិនត្រូវបោះវត្ថុសៅហ្មងនៅលើផ្លូវសាធារណៈ ឬក្នុងស្រែចំការទេ
-ភិក្ខុនីមិនត្រូវនិយាយជាមួយនរណាម្នាក់ក្នុងទីងងឹត កន្លែងកៀន ក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទ។
-ភិក្ខុនីពីរអង្គមិនត្រូវសឹងលើគ្រែតែមួយជាមួយគ្នាទេ។
-ភិក្ខុនីមិនត្រូវង្គុយនៅចំពោះមុខភិក្ខុដោយគ្មានការអនុញ្ញាតពីភិក្ខុទេ។
-ភិក្ខុនីមិនត្រូវចេញក្រៅនៅពេលយប់។ល។

អនត្តាមានន័យថាមិនមែនជារបស់នៃខ្លួនដែលមិនលុះក្នុងអំណាចនៃខ្លួន។ កើត ចាស់ ឈឺ ស្លាប់ ជាធម្មជាតិវាមិនលុះក្នុងអំណាចរបស់ខ្លួនយើងឡើយ។