ក្នុងនាមជាពុទ្ធសាសនិកមួយរូប ខ្ញុំនឹងដឹកនាំជីវិតរបស់ខ្ញុំប្រកបដោយសេចក្ដីល្អ បំពេញកុសល ផលបុណ្យ និងប្រកាន់វិន័យក្នុងជីវភាពប្រចាំថ្ងៃដូចជា៖
-លះបង់អំពើអាក្រក់គ្រប់បែបយ៉ាង ធ្វើតែអំពើល្អ
-សំអាតចិត្តឱ្យស្អាតផូរផង់
-ប្រកបរបរទៅតាមសម្មាជីវៈ គឺចិញ្ចឹមជីវិតដោយត្រឹមត្រូវ វៀរចាកជំនួញប្រាំប្រការជាដើម
-រក្សានិងការពារពុទ្ធសាសនាឱ្យនៅគង់វង្សរហូត
-សិក្សារៀនសូត្រព្រះធម៌ឱ្យចេះដឹង
-យកព្រះធម៌ដែលបានសិក្សាចេះដឹងមកអនុវត្តក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។

ព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយានមានការរីកចម្រើនខ្លាំងក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ ព្រោះព្រះអង្គជាពុទ្ធសាសនិកដ៏ឆ្នើម ទ្រង់កាន់ពុទ្ធសាសនាមហាយានគោរពពោធិសត្វ លោកកេស្វរៈនិងប្រាជ្ញាបារមិតា។ព្រះអង្គបានផ្លាស់ប្ដូរប្រពៃណីដែលធ្លាប់គោរពទេវរាជ មកគោរពពុទ្ធរាជវិញ។ ប្រជាជនខ្មែរសម័យបុរាណប្រតិបត្តិសាសនាតាមព្រះមហាក្សត្រ។ បើទ្រង់កាន់សាសនាអ្វី ប្រជាជនក៏កាន់សាសនានោះដែរ។ ដោយព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ជាស្ដេចដ៏ឆ្នើមក្នុងសម័យមហានគរទ្រង់គោរពពុទ្ធសាសនាមហាយានប្រជានុរាស្រ្តទាំងអស់ក៏គោរពតាមព្រះអង្គដែរ ដោយហេតុនេះហើយទើបពុទ្ធសាសនាមហាយានមានការរីកចម្រើនខ្លាំងក្នុងសម័យនោះ។

នៅសម័យមហានគរ ខ្មែរយើងគោរពប្រណិបតិ្តន៍ចំពោះពុទ្ធសាសនាមហាយាន ដែលពេលនោះព្រះសង្ឃស្លៀកពាក់ដណ្ដប់សំពត់ពណ៌លឿង មានតំណងមិនឆាន់គ្រឿងស្រវឹង មិនសម្លាប់សត្វ មិនលួច មិនភូតកុហក ដោយមិនមានលក្ខណៈខុសប្លែកពីព្រះសង្ឃក្នុងសាសនាមហាយានចិន ជប៉ុន កូរ៉េ នេះទេ។ ព្រះសង្ឃមហាយានទាំងនោះ ស្លៀកខោ ពាក់អាវ មិនឆាន់ត្រីនិងសាច់ ឆាន់តែបន្លែ។

និកាយសាសនាមហាយាន៖
 សាសនាមហាយានចិនមាននិកាយ៖
• និកាយមឹឡឹឬព្រះសិអារ្យមេត្រី
• និកាយព្រះនាងគង់ស៊ីអ៊ីម
• និកាយខុងមឹង
 សាសនាមហាយានវៀតណាម
 សាសនាមហាយានជប៉ុននិងកូរ៉េ។

លក្ខណៈខុសគ្នារវាងព្រះសង្ឃនិកាយមហាយាននិងព្រះសង្ឃនិកាយហិនយាន៖
• ព្រះសង្ឃមហាយាន៖
-ស្លៀកដណ្ដប់សំពត់ពណ៌លឿង(ស្លៀកខោ ពាក់អាវ)
-មិនឆាន់ត្រីនិងសាច់ ឆាន់តែបន្លែ
-មានតំណម គឺមិនឆាន់គ្រឿងស្រវឹង មិនសម្លាប់ មិនលួចទ្រព្យគេ មិននិយាយកុហក
-មិនសង្រួមផ្លូវកាយទេ ប៉ុន្តែយកចិត្តទុកដាក់អប់រំផ្លូវចិត្ត
(លក្ខណៈព្រះសង្ឃមហាយានមិនដូចគ្នាទៅតាមតំបន់នីមួយៗទេ)។
• ព្រះសង្ឃហិនយាន
-ស្លៀកដណ្ដប់ស្បង់ចីពរ(ពណ៌លឿង)
-ការឆាន់ចង្ហាន់(ឆាន់ត្រី សាច់ បន្លែ)បានតែរយៈពេលពីម៉ោង៦ព្រឹក ដល់ម៉ោង១២ថ្ងៃត្រង់ប៉ុណ្ណោះ
-ពឹងផ្អែកលើកម្លាំងស្មង(ការស្វែងរកចង្ហាន់បិណ្ឌបាត)
-មិនត្រូវមានអ្វីជាកម្មសិទ្ធិផ្ទាល់ខ្លួន
-មិនធ្វើជំនួញដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតឡើយ។