បដិបត្តិគឺជាការយកធម៌វិន័យដែលបានសិក្សាហើយ មកបដិបត្តិតាមត្រៃសិក្ខាមាន សីល បញ្ញាសមាធិ ពោលគឺស្វែងយល់គោលការណ៍ធម៌ទាំងឡាយដែលជាវិន័យ បញ្ញត្តិជាសីល សិក្ខាបទ សម្រាប់បដិបត្តិ។

ដើម្បីធ្វើខ្លួនឱ្យមានភាពបរិសុទ្ធក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា និងប្រាស់ចាកកំហុសធ្ងន់ធ្ងរ ភិក្ខុនី ត្រូវតែគោរពប្រតិបត្តិសិក្ខាបទទាំង៨ប្រការដូចជាភិក្ខុនីមិនត្រូវ៖
-បណ្ដែរបណ្ដោយខ្លួនក្នុងមេថុនកាម(ការរួមភេទ)
-លួចទ្រព្យសម្បត្តិគេ
-សម្លាប់សត្វ
-ពោលពាក្យអួតអាងខុសពីការពិត
-បណ្ដោយខ្លួនក្នុងការព្រមព្រៀងសេពកាមជាមួយបុរស
-លាំងបាំងកំហុសធ្ងន់ធ្ងររបស់ភិក្ខុនីដទៃ
-ទទួលយកការណែនាំរបស់ភិក្ខុដែលត្រូវសង្ឃព្យូរទោស
-រំលោភបំពានដោយចេតនាលើសិក្ខាបទទាំងឡាយដោយមានបំណងអាក្រក់។

នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាតាំងពីសម័យបុរាណរហូតមកដល់ពេលបច្ចុប្បន្នគេពុំដែលឃើញនៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាមានអ្នកបួសជាភេទស្រីជាភិក្ខុនី ឬជាសាមណេរីពិតប្រាដកទេ។