ការអប់រំទូន្មាន ប្រៀនប្រដៅក្នុងសាសនាតៅមាន៖
– អ្នកណាស្គាល់អ្នកដទៃ អ្នកនោះជាបណ្ឌិត តែអ្នកណាស្គាល់ខ្លួនឯង អ្នកនោះជាអ្នកភ្ញាក់រលឹកហើយ
– អ្នកណាឈ្នះអ្នកដទៃ អ្នកនោះជាមនុស្សពូកែ តែអ្នកណាឈ្នះខ្លួនឯង អ្នកនោះជាមនុស្សមានតេជះ
– អ្នកណាស្គាល់ប្រមាណ អ្នកនោះជាមនុស្សខ្ជាប់ខ្ជួន
– អ្នកណា កាលបើស្លាប់ហើយ នៅមានគេរំលឹកដល់ អ្នកនោះឈ្មោះថា គង់នៅឋិតឋេរ រហូតដល់អាយុមេឃដី
– មិនមានបាបអ្វីធ្ងន់ធ្ងរស្នើនឹងបណ្ដោយខ្លួន ឱ្យធ្លាក់ទៅតាមសេចក្ដីប្រាថ្នាក្ដៅក្រហាយ មិនមានទុក្ខធ្វីធំជាងសេចក្ដីមិនសន្ដោស មិនមានវិបត្តិអ្វី អំណាចខ្លាំងក្រៃលែងជាងសេចក្ដីលោភ
– គប្បីធ្វើល្អ តបចំពោះអ្នកធ្វើល្អក្ដី ឬអ្នកដែលធ្វើអាក្រក់ក្ដី

ឡៅស៊ឹបានធ្វើការនៅក្នុងរាជធានី ឡយ៉ាង ក្នុងតួនាទីជាអ្នកអភិរក្សឯកសាររបស់រាជវាំងក្នុងសន្ដតិវង្សជូ។ ក្រោយពីបានឃើញការធ្លាក់ចុះនៃសង្គម និងមានអំពើពុករលួយកើតឡើង គាត់មិនពេញចិត្តនឹងអំពើទាំងនេះទេ។ ក្រោយមកក្នុងវ័យចាស់ជរា គាត់ក៏បានសម្រេចចិត្តចេញពីក្រុងទៅរស់នៅម្នាក់ឯងក្នុងឋានៈជាតាបស។ នៅពេលឆ្លងកាត់ទ្វាក្រុង អ្នកយាមទ្វាស្គាល់គាត់ ក៏បានឱ្យគាត់កត់ត្រាទុកពីគតិបណ្ឌិតខ្លះៗរបស់គាត់។ គាត់ក៏យល់ព្រម ហើយបានសរសេរសៀវភៅមួយដែលគេស្គាល់ថាគម្ពីរតៅតេជិញ។ លទ្ធិតៅបែបសាសនាក៏បានចាប់ផ្ដើមឡើងដោយមានប្រភពឥទ្ធិពលរបស់ឡៅស៊ឺនិងបញ្ញត្តិក្នុងគម្ពីរតៅតេជិញ។