ទំនាក់ទំនងរវាងសាសនា និងមនោគមវិជ្ជា គឺជានយោបាយមួយ ដែលធ្វើឱ្យរបបសង្គមផ្លាស់ប្ដូរ ដែលអ្នកដឹកនាំរដ្ឋនីមួយៗ ខិតខំប្រឹងប្រែងដឹកនាំសង្គមរបស់ខ្លួន ឆ្ពោះទៅរកសេចក្ដីសុខ និងវឌ្ឍនភាព។ ទោះបីជាមានការខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គេមិនអាចមើលរំលងសាសនាបានឡើយ ព្រោះសាសនាក៏ជាលទ្ធិមួយដែលប្រជាពលរដ្ឋបានគោរព ពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់។ ប៉ុន្ដែ ប្រសិនបើមនោគមន៍វិជ្ជាសង្គមផ្ទុយពីលទ្ធិសាសនារបស់សង្គមនោះ នឹងនាំឱ្យមានការមិនចុះសម្រុងគ្នារវាងអ្នកដឹកនាំសង្គម និងប្រជាពលរដ្ឋ ហើយក៏ឈានដល់ការរំលាយសង្គមនោះបានដែរ។ ដូច្នេះ មនោគមវិជ្ជាត្រូវតែប្រកាន់ជំហរម៉ឺងម៉ាត់ក្នុងការកំណត់គោលគំនិតរបស់ខ្លួនឱ្យបានច្បាស់លាស់នៅក្នុងផ្នែកនៃជំនឿសាសនារបស់សង្គម។

ដើម្បីអប់រំមនុស្សឱ្យមានគំនិត ចេះអធ្យាស្រ័យ និងគោរពគ្នា គេត្រូវអនុវត្តដោយប្រើចិត្តស្លូតបូត មានអំណត់អត់ធន់ អធ្យាស្រ័យ និងទុកឱកាសក្នុងការបង្កើតបរិយាកាសដ៏ស្និតស្នាល ប្រកប ដោយចិត្តសន្ដិភាពនិងភាពសុខដុម។

ដើម្បីលើកកម្ពស់ការអប់រំផ្នែកសាសនា អ្នកកាន់សាសនាទាំងឡាយ
– គួរតែមានគំនិតរួបរួមនិងមានកិច្ចសហប្រតិបត្តិការជាមួយគ្នា
– គួរតែធ្វើការអប់រំតាមរយៈការទេសនា
– ការផ្សព្វផ្សាយសាសនារបស់ខ្លួនក្នុងការស្រាយបំភ្លឺឱ្យបានស៊ីជម្រៅទៅក្នុងធម្មជាតិ
– ត្រូវស្គាល់ឱ្យកាន់តែច្បាស់ពីតម្លៃស្មារតី
– គួរតែកាត់បន្ថយរាល់ចំណុចតានតឹងនៃការប្រកាន់គំនិតជ្រុលនិយម

មនោគមវិជ្ជាសង្គមមិនអាចមានលក្ខណៈផ្ទុយពីលទ្ធិសាសនានៃសង្គមនោះបានទេ ប្រសិនបើវាមានលក្ខណៈផ្ទុយគ្នា នោះវានឹងនាំឱ្យមានការមិនចុះសម្រុងគ្នា រវាងអ្នកដឹកនាំសង្គមនិងប្រជាពលរដ្ឋ ហើយអាចឈានទៅដល់ការរំលាយសង្គមនោះបាន ព្រោះសាសនាគឺជាផ្នែកមួយនៃវប្បធម៌របស់មនុស្សដែលរស់នៅលើលោកយើងនេះតាំងពីច្រើនសតវត្សមកហើយ។