អត្ថន័យរបស់រូបគឺ៖ បង្ហាញពីប្រវត្តិភ្នំសុពណ៌កាលី។
ពាក្យគន្លឹះ
– ឈាបនកិច្ច (ន) ការដុតសព ការបូជាសព។
– ដំណែងខ្លួន (កិ) ប្រែកាឡាខ្លួន និម្មិតខ្លួន។
– និមន្ត (កិ) ធ្វើដំណើរ អញ្ជើញ។
– បិណ្ឌបាត (ន) អាហារដែលប្រមូលឱ្យជាដុំដាក់បាត្រគឺដាក់ចង្ហាន់ដាក់រាប់បាត្រ។
– បិសាច (ន) អមនុស្ស មានពពួកខ្មោច មានពពួកព្រាយ។
– បច្ចាមិត្ត (ន) អមិត្ត សត្រូវ។
– ពោរ (គុ) ដែលជន់ឡើង ដែលឡើងកំពុង ទឹកឡើងពោរ។
– មន្ត (ន) អាគម វេទ ពាក្យសក្តិសិទ្ធិសម្រាប់សូត្រប្រសិទ្ធីឱ្យកើតសុខសួស្តី។
– សក្តិសិទ្ធិ (ន) ការសម្រេចដោយអំណាច។
– សព (ន) សាកសព រូបបុគ្គលដែលស្លាប់ ខ្មោចស្រសស់។
– សុគត (កិ) ស្លាប់។
– ស្វាធ្យាយ (កិ) សូត្រឮតិចៗ សូត្រខ្សឹបៗ សូត្រមន្ត។
– ឫទ្ធានុភាព (ន) អានុភាពនៃឬទ្ធិ។

– រឿងភ្នំសំពៅបញ្ចប់ដោយបន្សល់ទុកនូវទីកន្លែងជាច្រើនក្នុងប្រទេសកម្ពុជាយើងសព្វថ្ងៃ។ នេះបង្ហាញពីប្រវត្តិឈ្មោះទីកន្លែងនានានៃទឹកដីខ្មែរ។

បញ្ហាចោទក្នុងរឿងនេះគឺកើតឡើងពីប្រពៃណីក្សត្រដែលកាលពីសម័យកាលនោះព្រះមហក្សត្រមិនអាចរៀបអភិសេកជាមួយរាស្ត្រសាមញ្ញបានទេ។ ដោយសារនាងសុវណ្ណមសាជារាស្ត្រសាមញ្ញមិនអាចរៀបអភិសេកឡើងជាអគ្គមហេសីបាន ហើយព្រះបាទរាជកុលបែរជាទៅរៀបអភិសេកជាមួយនាងរំសាយសក់ទៅវិញនោះទើបរឿងដ៏គួរឱ្យរន្ធត់កើតឡើង។

តួអង្គក្នុងរឿងភ្នំសំពៅមានដូចតទៅ
– ព្រះបាទរាជកុល
– នាងសុវណ្ណមសា
– អាធន (ក្រពើ)
– ព្រះមាតាបិតាព្រះរាជកុល
– នាងរំសាយសក់
– ស្ដេចក្រុងចន្ទបុរ …។