ទ្រព្យសម្បត្តិសាធារណៈរបស់រដ្ឋមានដូចជា៖
-ទ្រព្យទាំងឡាយដែលបង្ហាញ នូវការកើតឡើង ពីធម្មជាតិ ដូចជា ព្រៃឈើ ផ្លូវទឹក ចេញចូល បបឹង ធម្មជាតិ ច្រាំងទន្លេ និង ត្រើយសមុទ្រ។
-ទ្រព្យទាំងឡាយដែល ជាកម្មវត្ថុ នៃការរៀបចំពិសេសសម្រាប់ប្រយោជន៍ទូទៅ ដូចជាកំពង់ផែ ផ្លូវដែក ស្ថានីយរថភ្លើង និង ព្រលានយន្តហោះ។
-ទ្រព្យទាំងឡាយដែលត្រូវបានដាក់ឱ្យប្រើប្រាស់ ជាសាធារណៈ តាមស្ថានភាពពីកំណើត ឬក្រោយ ពីបានរៀបចំ ដូចជា ផ្លូវថ្នល់ ផ្លូវលំ ផ្លូវរទេះ ផ្លូវដើរ សួនច្បារ និង ឧទ្យានសាធារណៈ និង ដីចំណីផ្លូវ។
-ទ្រព្យទាំងឡាយដែលត្រូវបាន ដាក់ឱ្យដំណើរការ សម្រាប់សេវាសាធារណៈ ដូចជាសាលារៀន ឬអគារ សិក្សា សាធារណៈ អគាររដ្ឋបាល មន្ទីរពេទ្យសាធារណៈ ទាំងឡាយ។
-ទ្រព្យទាំងឡាយ ដែលបង្កើត ជាដែនបម្រុងធម្មជាតិ ការពារ ដោយច្បាប់។
-បេតិកភណ្ឌ បុរាណវិទ្យា វប្បធម៌ និង ប្រវត្តិសាស្រ្ត
-អចលនវត្ថុ ជាព្រះរាជទ្រព្យ ដែលមិនមែន ជាទ្រព្យ សម្បត្តិ ឯកជន របស់ ព្រះរាជវង្សានុវង្ស។ អចលនវត្ថុ ជាព្រះរាជទ្រព្យ ត្រូវបាន ចាត់ចែង ដោយ ព្រះមហាក្សត្រ កំពុងគ្រងរាជ្យ។ទ្រព្យសម្បត្តិសាធារណៈ របស់ រដ្ឋ មិនអាចលក់ដូរបានឡើយ ហើយ កម្មសិទ្ធិ នៃទ្រព្យ ទាំងនោះ មិន អាច កំណត់ អាជ្ញាយុកាលបានទេ ប៉ុន្តែអាចកាន់កាប់ និងប្រើប្រាស់ជាបណ្តោះអាសន្នបាន ប្រសិនបើបានបំពេញតាមលក្ខខណ្ឌដែលបានចែងក្នុងច្បាប់។

បានជាដីសហគមន៍ជនជាតិដើមភាគតិចមិនអាចលក់ដូរបានព្រោះជាដីសមូហភាពដែលរដ្ឋផ្តល់ឱ្យ ដើម្បីការពាររបៀបរស់នៅតាមបែបប្រពៃណីរបស់ពួកគេ។

សហគមន៍ជនជាតិដើមភាគតិចជាក្រុមមនុស្ស ដែលរស់នៅដែនដីនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា មានសមាជិកទាំងអស់បង្ហាញពីឯកភាពនៃជាតិពន្ធុ(ជាតិសាសន៍តែមួយ) សង្គមវប្បធម៌និងសេដ្ឋកិច្ច ហើយប្រតិបត្តិរបៀបរស់នៅតាមប្រពៃណី និងដាំដុះដីដែលខ្លួនកាន់កាប់ទៅតាមក្បួនខ្នាតទំនៀមទម្លាប់នៃការប្រើប្រាស់ជាសមូហភាព។

ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់វត្តមិនអាចយកទៅលក់ដូរបានទេ តែគេអាចយកទៅជួល ឬប្រវាស់ ហើយផលទុនដែលបានមកត្រូវទុកសម្រាប់កិច្ចការក្នុងសាសនាតែប៉ុណ្នោះ។

ចាំបាច់បង្កើតឱ្យមានកម្មសិទ្ធិឯកជន ព្រោះដើម្បីឱ្យពលរដ្ឋអាចចាត់ចែងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួនដោយសេរី និងស្របតាមគោលការណ៍លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ។