a) ព្រោះតែព្រះអង្គមានការប្រកាន់វណ្ណៈ b) ព្រោះតែនាងមានរូបឆោមស្អាតហើយស្រឡាញ់បុរសព្រៃភ្នំម្នាក់ c) ព្រោះតែព្រះអង្គចង់ឲ្យនាងបែកពីបុរសកម្សត់ទុរគតជន d) ព្រោះព្រះនាងស្រឡាញ់បុរសកម្សត់ទុរគតជន

a) ស្រមោចភ័យខ្លាចក្រ….។ b) ស្រមោចជញ្ជូនចំណីអាហារទុក។ c) សត្វរៃគ្មានចំណីសម្រាប់ស៊ី។ d) សត្វរៃរងាស្ទើរក្ស័យប្រាណ។ e) សត្វរៃហោះហើរយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។ f) សត្វរៃតែងកាយហ៊ឺហារដើរលេងច្រៀងរាំ…។

a) នៅខែប្រាំងពួកស្រមោចនាំគ្នាលីសែងដឹកជញ្ជួន ពោត ស្រូវ អង្ករ យ៉ាងគគ្រឹកគគ្រែងគ្មានពេលវេលាទំនេរសម្រាប់ដើរកំសាន្តទេព្រោះភ័យខ្លាចខ្វះខាតនារដូវវស្សា។ឯពួកសត្វរៃវិញបែរជានាំគ្នាច្រៀងរាំកំសាន្តលេងយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។ b) នៅខែប្រាំងពួកស្រមោចនាំគ្នាជញ្ជូនចំណីយកទៅស៊ីក្នុងហ្វូងឯពួកសត្វរុយវិញនាំគ្នាហោះហើរប្រឡែងគ្នានៅលើវេហា។ c) នៅខែប្រាំងពួកស្រមោចនាំគ្នាជញ្ជូនចំណីយកទៅស៊ីក្នុងហ្វូងឯពួកសត្វរៃវិញនាំគ្នាហោះហើរប្រឡែងគ្នានៅលើវេហា។ d) នៅខែប្រាំងពួកស្រមោចនាំគ្នាច្រៀងរាំកំសាន្តលេងយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។ឯសត្វរៃវិញនាំគ្នាសែងដឹកជញ្ជួនពោតស្រូវអង្ករយ៉ាងគគ្រឹកគគ្រែងគ្មានពេលវេលាទំនេរសម្រាប់ដើរកំសាន្តទេ។

ការស្ដាប់ កាព្យ “ ខែប្រាំង “ a) អត្ថបទកំណាព្យនេះតែងជាបទ កាកគតិ ។ b) អត្ថបទកាព្យនេះតែងជាបទ ព្រហ្មគិតិ។ c) អត្ថបទកាព្យនេះតែងជាបទ ពំនោល។ d) អត្ថបទកាព្យនេះតែងជាបទ ពាក្យ៤។

a) បុគ្គលិកកម្មគឺជាវិធីដែលអ្នកនិពន្ធនិយាយពីសកម្មភាពនៃមនុស្សឲ្យដល់វត្ថុសត្វឬធម្មជាតិទាំងឡាយដើម្បីឲ្យស្នាដៃរបស់គាត់មានការចាប់អារម្មណ៍ពីសំំណាក់មិត្តអ្នកអាន។ b) បុគ្គលិកកម្មគឺជាវិធីដែលអ្នកនិពន្ធផ្ដល់លក្ខណៈមនុស្សឱ្យដល់វត្ថុ សត្វ ឬធម្មជាតិទាំងឡាយ ដើម្បីឱ្យស្នាដៃរបស់គាត់កាន់តែមានភាពរស់រវើក។ c) បុគ្គលិកកម្មគឺជាវិធីដែលអ្នកនិពន្ធផ្ដល់និយាយពីសកម្មភាពរបស់ មនុស្ស សត្វ វត្ថុដើម្បីឲ្យស្នាដៃរបស់គាត់កាន់តែមានភាពទាក់ទាញ។ d) បុគ្គលិកកម្មគឺជាវិធីដែលអ្នកនិពន្ធផ្ដល់លក្ខណៈមនុស្សធម្មជាតិទាំងឡាយដើម្បីឱ្យស្នាដៃរបស់គាត់កាន់តែមាន ភាពរស់រវើក។

a) ឧទាហរណ៍ទី១៖ ព្រះចន្ទញញឹម ខ្យល់ថ្ងួចថ្ងូរ រុយមូសញាក់គ្រុន ខ្លាចខ្មោចលង អកទោចទួញយំ ហើយឧទាហរណ៍ទី២៖សត្វធម្មជាតិសុទ្ធតែមានលក្ខណៈនិងសកម្មភាពមនុស្សដូចជាគីង្គក់ឃ្មុំលើកទ័ព ទៅច្បាំង។ b) ឧទាហរណ៍ទី១៖ ព្រះចន្ទញញឹម ខ្យល់ថ្ងួចថ្ងូរ រុយមូសញាក់គ្រុន ខ្លាចខ្មោចលង ហើយ ឧទាហរណ៍ទី២៖ សត្វ ធម្មជាតិសុទ្ធតែមានលក្ខណៈ និងសកម្មភាពមនុស្សដូចជាគីង្គក់ឃ្មុំលើកទ័ពទៅច្បាំង។ c) ឧទាហរណ៍ទី១៖ សត្វ ធម្មជាតិសុទ្ធតែមានលក្ខណៈ និងសកម្មភាពមនុស្សដូចជាគីង្គក់ឃ្មុំលើកទ័ពទៅច្បាំង ហើយ ឧទាហរណ៍ទី២៖ ព្រះចន្ទញញឹម ...

a) បំណងរបស់កសិករជាឪពុកគឺគឺចង់ឱ្យកូនៗមានក្ដីស្រម៉ៃខ្ពស់ដោយមិនចាំបាច់ខំប្រឹងនោះទេ។ b) បំណងរបស់កសិករជាឪពុកគឺចង់ឱ្យកូនៗធ្វើអ្វីមួយដោយពឺងផ្អែកលើអ្នកដទៃដើម្បី ទទួលបានជោគជ័យ។ c) បំណងរបស់កសិករជាឪពុកគឺគឺចង់ឱ្យកូនៗខិតខំដើម្បីទទួលបានកំណប់ទ្រព្យពិតៗ។ d) បំណងរបស់កសិករជាឪពុកគឺចង់ឱ្យកូនៗទម្លាប់ធ្វើការងារ មិនខ្ជិលច្រអូស អាចពឹងពាក់លើខ្លួនឯងបាន។

a) កូនៗធ្វើតាមបណ្ដាំឪពុកហើយក៏ទទួលបានផលដូចអ្វី ដែលឪពុកបានផ្ដាំ។ b) កូនៗធ្វើតាមបណ្តំាឪពុកហើយពួកគេពុំបានទទួលផលដូចបណ្ដាំទេតែពួកគេទទួលផលពីការខិតខំកាប់គាស់ដីច្រើនលើសលប់ទើបបណ្ដុះសេចក្ដីឧស្សាហ៍របស់ពួកគេបាន។ c) កូនៗធ្វើតាមបណ្ដាំឪពុកហើយពួកគេមិទទួលបាលដូចបណ្ដាំទេតែពួកគេមានការសហការនិងកែប្រែទម្លាប់អាក្រក់ចេញ។ d) កូនៗធ្វើតាមបណ្ដាំឪពុកហើយទទួលបានដូចអ្វីដែលជាបណ្ដាំឪពុក។ ប៉ុន្តែមិនទទួលបានក្រឡមាសទេ តែទទួលបានដំណាំកសិផលលើសលប់។

a) «កូនត្រូវរក្សាកំណប់នោះណាកូន!» b) «កូនត្រូវអត់ធ្មត់ទម្លាប់ខ្លួនក្នុងការងារលំបាកនោះផង»។ c) «ឪពុកមានកំណប់មួយក្រឡកប់ទុកក្នុងដីចម្ការជិតផ្ទះ» ។ d) «បើកូនរកកំណប់នោះ កូនអាចរស់នៅយ៉ាងសុខសាន្ត គ្មានកង្វះខាត»។

a) ខិតខំប្រឹងប្រែងជីកដីតាមបណ្ដាំឪពុក។ b) ចេះសហការគ្នាបានល្អ។ c) មិនទម្លាប់ធ្វើការងារ។ d) ចូលចិត្តអង្គុយជជែកគ្នាលេងឥតប្រយោជន៍ក្រោមម្លប់ឈើ ឬស្ទូចត្រីតាមមាត់បឹង។ e) មានការាតស៊ូក្នុងការមើលថែដំណាំ។