ប្រទេសម៉ាឡេស៊ីមាន ២ផ្នែក គឺ ម៉ាឡេស៊ីខាងលិច និងម៉ាឡេសស៊ីខាងកើត ។

ជនជាតិដែលរស់នៅក្នុងប្រទេសម៉ាឡេស៊ីមាន • ជនជាតិម៉ាឡេស៊ី ៥៣% • ជនជាតិចិន ៣៦% • ជនជាតិឥណ្ឌា ១១% ដើម្បីសំគាល់អត្តសញ្ញាណរបស់ខ្លួនជនជាតិនីមួយៗមាន • ជនជាតិចិន ៖ រៀនភាសាចិននិងអង់គ្លេស ភាគច្រើនធ្វើការនៅក្នុងក្រសួងផ្សេងៗនិងជាពាណិជ្ជករនៅតាមទីក្រុង • ជនជាតិឥណ្ឌា ៖ រៀនភាសាឥណ្ឌានៅតាមសាលារៀន និងជាអ្នកប្រកាន់ជំនឿហិណ្ឌូសាសនា • ជនជាតិម៉ាឡេស៊ី ៖ ជាម្ចាស់ស្រុក រៀនសូត្រភាសាម៉ាឡេស៊ីសហៅបាហាសាដែលប្រកាន់ជំនឿឥស្លាមសាសនា ។

អ្នកបង្កើតសហព័ន្ធម៉ាឡេស៊ីគឺលោក ទូន អាប់ឌុលរ៉ាម៉ាន់ ។ សហព័ន្ធនេះជួបឩបសគ្គ ៖ ដោយសារសហគមន៍នីមួយៗ សុទ្ធតែមានអត្តសញ្ញារៀងៗខ្លួនដូចជា អំបូរ ភាសា អក្សរ និងសាសនាជាដើមហើយសុទ្ធតែអះអាងនូវមោទនភាពរៀងៗខ្លួន ។ ទទួលបានឯករាជ្យនៅឆ្នាំ ១៩៥៧ ។

កត្តាជំរុញសេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្រទេសម៉ាឡេស៊ីឱ្យមានការលូតលាស់ គឺ • ការកាត់បន្ថយភាពក្រីក្រជាពិសេសពួកកសិករនៅតាមជនបទ • កាត់បន្ថយគំលាតសេដ្ឋកិច្ចរវាងជនជាតិនីមួយៗ នៅក្នុងសហព័ន្ធ • រដ្ឋាភិបាលបានផ្តល់ទុនវិនិយោគទៅលើវិស័យពាណិជ្ជកម្មកសិកម្មក្នុងស្រុក • រដ្ឋាភិបាលបានលើកកម្ពស់វិស័យអប់រំ ក្នុងទិសដៅឱ្យពួកជនមានលទ្ធភាពរៀនមុនវិជ្ជា វិជ្ជាជីវៈផ្សេងៗ ដើម្បីឱ្យពួកគេចេញទៅបម្រើការងារនៅតាមផ្នែកឯកជននិងសាធារណៈរបស់រដ្ឋ • ធនធានធម្មជាតិក្រោមដី ប្រទេសម៉ាឡេស៊ីមានសំណល់ប្រេងកាត ឩស្ម័នធម្មជាតិ ទង់ដែង បុកស៊ីត ដែលជាអ្នកផ្គត់ផ្គង់ដ៏សំខាន់លើទីផ្សារពិភពលោកផងដែរ • វិស័យឩស្សាហកម្មមានគ្រឿងអគ្គិសនី គ្រឿងអេឡិច ត្រូនិចវាយនភ័ណ្ឌ ។ ចំណែករោងចក្រចលិតរថយន្ត និងដែកថែបកំពុងដំណើរការយ៉ាងសកម្ម ។ ការអភិវឌ្ឍវិស័យឩស្សាហកម្មនេះបានទាក់ទាញទុនវិនិយោគដ៏ច្រើនពីប្រទេសមហាអំណាចឩស្សាហកម្ម ដូចជាសហរដ្ឋអាមេរិក ...

ព្រះរាជាអង្គណាមកតាំងរាជធានីនៅឩដុង្គដំបូងគេ គឺស្រីយុរិយោពណ៌ ។

ព្រះរាជាអង្គដែលបានស្តារវប្បធម៌និងប្រទេសខ្មែរឱ្យខ្ពង់ខ្ពស់ឡើងវិញគឺ អង្គឌួង ។

ព្រះរាជាអង្គដែលក្បត់ចូលដៃជាមួយសៀម ដើម្បីដណ្តើមរាជតែអង្គឯងគឺ ធម្មរាជា ។

បានជាព្រះពញាយ៉ាតជ្រើសរើសយកចតុមុខជារាជធានី ព្រោះដើម្បី ៖ • ការពារខ្លួនពីសំណាក់សត្រូវសៀម • នៅចតុមុខមានទីតាំងល្អ សម្រាប់ស្តារជីវភាពប្រជារាស្រ្តដែលបានធ្លាប់ចុះយ៉ាងគំហុកដោយសារសៀមចូលឈ្លានពានជាច្រើនសា • ភាគខាងត្បូង មានចំនួនប្រជាជនច្រើនជាងដែលងាយស្រួលក្នុងការប្រមូលកម្លាំងប្រជាជន និងកសាងប្រទេសជាតិ • ដីមានជីជាតិងាយស្រួលក្នុងការធ្វើពាណិជ្ជកម្មទាំងផ្លូវគោក និងផ្លូវទឺក ។

បានជាព្រះបាទអង្គឌួងសម្រេចព្រះទ័យទៅពឹងបារាំងព្រោះដើម្បីជួយស្រោចស្រង់ប្រទេសខ្មែរឱ្យផុតពីការលេបត្របាក់របស់យួននិងសៀម ។

អរិយធម៌នៅសម័យក្រោយអង្គរមានកម្រិតទាបណាស់ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងសម័យអង្គរ ព្រោះនៅសម័យនោះប្រទេសខ្មែរយើងបានជួបវិបត្តិសង្រ្គាមក្នុងស្រុក និងសង្រ្គាមឈ្លានពានពីប្រទេសជិតខាង ហើយមិនបានកសាងអ្វីឱ្យបានធំដុំជាគោលនៃអរិយធម៌ឡើយ ។ ចំណែកសម័យអង្គរវិញប្រទេសខ្មែរមានសន្តិភាពខ្មែរបានកសាងនយោបាយ សេដ្ឋកិច្ច វប្បធម៌ និងបានកសាងប្រាសាទសិលានិងសិលាចារឹកជាច្រើនដែលបន្សល់ទុករហូតដល់សម័យបច្ចុប្បន្ននេះ ។