ភាពខុសគ្នា្រវាងសហគ្រាសពីរប្រភេទគឺសហគ្រាសប្រមូលផ្ដុំផ្ដេកហៅថាត្រឹះ និងសហគ្រាសប្រមូលផ្ដុំបញ្ឈរ ៖ • សហគ្រាសប្រមូលផ្ដុំផ្ដេក គឺគេទិញសហគ្រាសទាំងឡាយដើម្បីត្រួតពិនិត្យ ដោយឪ្យសហគ្រាសទាំងនោះបង្កើតផលិតផលតែមួយមុខសម្រាប់ប្រកួតប្រជែងជាមួយផលិតផលណាមួយ ។ • សហគ្រាសប្រមូលផ្ដុំបញ្ឈរ គឺការប្រមូលផ្ដុំសហគ្រាសទាំងឡាយណាដែលចំាបាច់សម្រាប់បង្កើតផលិតផលណាមួយ ។

បានជាភាគរយនៃប្រជាជនបទនៅអឺរ៉ុបមានចំនួនថថយចុះ ព្រោះដោយសារការរីកចម្រើនកសិកម្មនិងគ្រឿងយន្ដនាំឪ្យមានចំណាកជនបទយ៉ាងច្រើន ។ ចលនានេះមានរួចមកហើយនៅក្នុងរបបចាស់ ។ ចលនាកើនឡើង បន្ទាប់ពីឆ្នាំ ១៨៥០ និងបញ្ចប់ដោយការកម្មករតាមរដូវនិងសិប្បកម្មមកពីជនបទទេ ។ មនុស្សមួយចំនួនចាកចេញពីតំបន់កសិកម្មក្រីក្រ ដើម្បីទៅកាន់ទ្វីបអាមេរិច ឬ ទៅទីក្រុងរបស់ពួកគេ ដែលក្រោយមកពួកគេក្លាយទៅជាកម្មករឧស្សាហកម្ម ។

បានជាកត្តាមនុស្សនៅក្នុងសម័យបដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មមានការប្រែប្រួលព្រោះដោយសារនៅសតវត្សទី ១៩ ការរីកចម្រើនផ្នែកកសិកម្មនិងវេសាស្រ្ដបានលុបបំបាត់នូវគ្រោះទុរ្ភិក្សនិងជំងឺរាលដាលធ្ងនធ្ងរនៅអឺរ៉ុបបន្ដកើនឡើងយ៉ាងរហ័សជាងកាលពីក្នុងសតវត្សទី ១៨ ។

មូលហេតុនែវិវត្តិគ្រឿងយន្ដ ក្នុងសម័យបដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មគឺ ការប្រើម៉ាស៊ីនដើរដោយចំហាយទឹក អាចផ្ដល់ថាមពលដ៏សម្បូរថាមពលដ៏សម្បូរបែបនឹងមានតម្លៃថោក ។ នៅរវាងឆ្នាំ ១៨០០ ប្រទេសអង់គ្លេសមានធ្យូងថ្ម កម្លាំង ពលកម្មធន និងម៉ាស៊ីន វាយនភ័ណ្ឌទី ១ ដែលអាចឪ្យគេទទួលនាមផលទុនយ៉ាងច្រើនសម្បើមលើផលទុនដែលនៅសេសសល់ ។ ចំណែកប្រទេសដទៃទៀតកាន់តែច្រើនជាលំដាប់ អាស្រ័យដោយការអភិវឌ្ឍន័បច្ចេកទេសនោះគឺ “បដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្ម “ ។ ឧស្សហកម្មប្រមូលផ្ដុំជំវិញតំបន់ស្រទាប់ធ្យូថ្ម ឬ ស្រទាប់រ៉ែដែក កំពង់ផែ ...

ដំណាក់កាលធំៗ ពាន់ព័ន្ធនឹងបដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្ម មានយុគកប្បាសនិងពីធ្យូងថ្មទៅប្រេងកាត ។

វិស័យគមនាគមន៍សម័យបដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មរីកចម្រើនគឺ ៖ នៅសតវត្សទី ១៨ នៅក្នុងអណ្ដូងរ៉ែអង់គ្លេស គេប្រើកម្លាំងសត្វសេះអូសទាំញកូនទូរថយភ្លើងដំបូងមនៅលើផ្លូវរថភ្លើងធ្វើអំពីឈើក្រោយមកធ្វើអំពីដែក ។ ក្នុងឆ្នាំ ១៨១៤ ជនជាតិអង់គ្លេស ស្ដេហ្វាន់សុន បានធ្វើឪ្យម៉ាស៊ីនប្រើចំហាយទឹកបើកបរបានដោយប្រើកង់ ។ ម៉ាស៊ីនក្រោយនេះប្រើដោយប្រព័ន្ធពីស្ដុងនិងយេនក្បាលរថភ្លើងក៏ចាប់កំណើតឡើង ។ មុនដំបូងរថភ្លើងដឹកតែទំនិញប៉ុណ្ណោះ ក្រោយមកនៅឆ្នាំ១៨៣០ រថភ្លើងដឹកអ្នកដំណើរទី១ ក៏ដំណើរការឡើង ។ ក្នុងឆ្នាំ ១៨៤៨ រថភ្លើងមានបំពង ផ្សេងហ្រ្វាំខ្យល់ទប់ល្បឿនជួយរក្សាសុវត្ថិភាព កម្លាំងនិងល្បឿនមាន ...

ផលវិបាកនៃការដឹកជញ្ជូនក្នុងសម័យបដិបត្តន៍ឧស្សាហកម្មមាន ៖ ផ្លូវដែកនិងនាវាដើរដោយចំហាយទឹកត្រូវការមូលធនដ៏ច្រើនសម្បើមដែលផ្តត់ផ្តងដោយធនគារឬ ដោយក្រុងហ៊ុនឯកជន ។ ស្ពានផ្លូវរូងក្រោមដី ស្ពានដោម (ស្ពានកាត់ពីលើផ្លូវឬកាត់ជ្រលងភ្នំ ) ចំណតរថភ្លើងធ្វើឪ្យទេសភាពទាំងឡាយប្រែប្រួល ។ សំណង់ទាំងនេះត្រូវការចាំបាច់នូវការងារសាងសង់ដ៏ធំធេង ដែលបណ្ដាលឪ្យសេដ្ឋកិច្ចលូតលាស់រហ័ស ។ ដំណើររការនៃប្រព័ន្ធផ្លូវដែដកបង្កើតការងារយ៉ាងទំនាញៗ ធានាដោយភ្នាក់ងារអយស្ម័យយាន គួបផ្សំ នឹងមោទនភាពនៃវិជ្ជាជីវៈរបស់ពួកគេ ។ មនុស្សធ្វើចរាចរកាន់តែងាយស្រួលដោយសាររថភ្លើងនិងកប៉ាលប្រើចំហាយទឹកដែលសម្រូលដល់ចំណាកជនបទនិងទេសសន្ដរប្រវេសន៍ (ដំណើរផ្លាស់ប្រទេស ) ។ ចំណែកការបង្កើតជាទូរលេខ ( ...

គហបតីនៅសង្គមបដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មគឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលមិនមែនជាអភិជន មិនមែនជាកម្មករ និងមិនមែនជាប្រជាកសិករ ។ សមាសភាពនៃគហបតីទាំងនោះរួមមាន មន្រ្ដីជាន់ខ្ពស់(អភិបាលខេត្ត នាយខុទ្ទកាល័យនៃក្រសួងទាំងឡាយ ) វិស្វករ គូស្តាវ អេហ្វេ អ្នកច្នៃប្រឌិតដូចជា ស៊ុយអេដ័រ ណូបែល ធនាគារិច ហងរី ស៊ែរមុំាង ស្ថាបនិក ឥណទាន លីយ៉ុង អ្នកធ្វើដែក អឺសែន ស្នៃដ័រ និងអាល់ ហ្វ្រែតក្រុប ...

ស្ថានភាពរស់នៅរវាងអ្នកស្រែចំការនិងពួកគហបតីនៅអឺរ៉ុបក្នុងសម័យបដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្ម ដូចជា ៖ ពួកគហបតី • ពួកគេជាម្ចាស់ ភាគហ៊ុនសកម្មឬ អ្នកមានកាតព្វកិច្ចក្លាយទៅជាបេក្ខជនឬ ធនលាភីមានបេក្ខភាពនៅក្នុងជួរសមាជិនសភាជាប់ឆ្នោតដោយសារពួកសមាជិកភាគហ៊ុនបោះឆ្នោតឪ្យ ។ • ធនលាភីទាំងនេះបំរុងទុកពេលទំនេរសម្រាប់ការងារនយោបាយជាម្ចាស់សារព័ត៌មានឬលោកទឹកចិត្តពួកសិល្បករដោយជួយទិញស្នាដៃរបស់ពួកគេ នេះ ។ • ពួកគេទិញដីដើម្បីបង្កើតនូវកិត្យានុភាពរបស់ខ្លួន • ពួកគេរស់នៅប្រកបដោយផាសុកភាពក្នុងសណ្ឋាគារប្រណីតៗផ្ទាល់ខ្លួនដែលកសាងនៅក្នុងសង្គាត់ថ្មីៗនៃទីក្រុងធំៗ • ក្នុងការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍គ្រួសាររបស់ពួកគេចង់សម័ន្ធមេត្រីទៅនឹងត្រកូលអភិជន ដែលធនលាភីបញ្ជូលរបៀបចាត់ចែកបដិសណ្ឋារកិច្ចការប្រណាំងសេះ ផ្នែកសិល្បៈមានល្ខោនជាដើម ។ ពួកអ្នកស្រែចំការ • នៅដើមសតវត្សទី ១៩ ភាគច្រើននៃអ្នកស្រែចំការនៅអឺរ៉ុប ដាំដុះជាពិសេសគ្រាប់ធុញ្ញជាតិនៅឡើយ • គេទទួលបសនទិន្នផលទាបព្រោះគេប្រើជីតិច • ប្រជាកសិករទាំងឡាយប្រកបរបរកសិកម្មសម្រាប់ផ្គត់ផ្គងគ្រួសារ

ជីវិតពួកកម្មករនៅសម័យបដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មមានបម្រែបម្រួល ។ ព្រោះនៅពាក់កណ្ដាលសតវត្សទី ១៩ ថៅកែមួយចំនួនដែលមានការយល់ដឹងបានសាងសង់កន្លែងស្នាក់នៅយ៉ាងផាសុកភាព (លំនៅដ្ឋានកម្មករតាមអណ្ដូងរ៉ែភាគខាងជើង ) មណ្ឌលទារកដ្នាន សាលារៀនដើម្បីចងជើងបុគ្គលិករបស់ខ្លួននិងកំណត់ព្រំដែននៃការមិនសប្បាយចិត្ត ដែលអាចឈានទៅដល់ការបះបោរនៃពួកកម្មករ ។ សាលាក្រុងរៀបកន្លែងចែកអាហារសាធារណៈ ។ ជំនួយទាំងនេះនៅតែមិនគ្រប់គ្រាន់ ព្រោះអត្រាសង្ឃឹមរស់របស់កម្មករនៅមានកម្រិតទាប ។