ព្រះពុទ្ធសាសនាបានអប់រំមនុស្សលោកឱ្យប្រព្រឹត្តតែអំពើល្អវៀរចាកអំពើអាក្រក់។

-មង្គលទី៣៥ គឺចិត្តរបស់បុគ្គលឯណាមិនញ៉ាប់ ញ័រនឹង លាភ ឥតលាភ ឥតយស មានយស និន្ទា សរសើរ....។ -មង្គលទី៣៦ គឺការមិនមានសេចក្ដីសោកស្ដាយនូវអ្វីដែលបាត់បង់ទៅ។ -មង្គលទី៣៧ គឺចិត្តដែលប្រាស់ចាកធូលី មានន័យថា លោភៈ ទោសៈ និងមោហៈ ។ -មង្គលទី៣៨ គឺជាចិត្តក្សេមក្សាន្ត មានន័យថា ជាចិត្តដែលប្រាសចាកនូវកិលេសទាំងពួង។

-មង្គលទី២៩ គឺជាកិរិយាបានឃើញជួបសមណៈទាំងឡាយដែលមានឥន្ត្រីយ៍ស្ងប់រំងាប់ ជាអ្នកមានសីលមានធម៌។ -មង្គលទី៣០ គឺជាកិរិយាសាបសូន្យនូវធម៌តាមការគួរ ឬពុំគួរ -មង្គលទី៣១ គឺសេចក្ដីព្យាយាមដុតនូវបាបធម៌ កសាងតែអំពើល្អ។

-មង្គលទី២៣ គឺកិរិយាប្រព្រឹត្តបន្ទាប់ខ្លួនគឺជាការដាក់ចិត្តដោយមិនប្រកាន់ខ្លួន។ -មង្គលទី២៤ គឺសេចក្ដីត្រេកអរចំពោះរបស់ដែលខ្លួនមានដែលខ្លួនរកបានដោយសមត្ថភាពផ្ទាល់។ -មង្គលទី២៥ គឺជាការដឹងនូវឧបការគុណចំពោះអ្នកដែលបានធ្វើអំពើល្អដាក់ខ្លួន។

-មង្កលទី១៧ គឺសេចក្ដីសង្គ្រោះដល់ញ្ញាតិមិត្តទាំងឡាយដែលជួបការលំបាក។ -មង្គលទី១៨ គឺការងារទាំងឡាយណាដែលមិនមានទោសដូចជា ការបម្រើចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ ការដាំសួន ការសង់ស្ពាន ជីកអណ្ដូង ជីកស្រះ សង់សាលារៀន និងសង់សាលាសំណាក់ជាដើម ។ -មង្គលទ១៩ គឺជាកិរិយាមិនត្រេកអរក្នុងបាប និងកិរិយាវៀរចាកបាបដែលជាគ្រឿងញ៉ាំងសត្វឱ្យសៅហ្មង។