ការទន្រ្ទានយកដីព្រៃដែលគ្មានម្ចាស់ ត្រូវចាត់ទុកថាជាការល្មើសច្បាប់ ព្រោះរាល់កម្មសិទិ្ធបែបនេះត្រូវបានចាត់ទុកជាកម្មសិទ្ធិឯកជនរបស់រដ្ឋ ពលរដ្ឋមិនមានសិទ្ធិក្នុងការទន្រ្ទានយកដោយឯងៗឡើយ លុះត្រាតែមានការយល់ព្រមពីភាគីរដ្ឋតាមលក្ខខណ្ឌណាមួយដែលមានចែងក្នុងច្បាប់។

ការប៉ះពាល់កម្មសិទ្ធិអាចជាទង្វើរបស់អាជ្ញាធរមានសមត្ថកិច្ច ឬ ជាទង្វើរបស់សាមញ្ញជន ដែលធ្វើដោយម្នាក់ឯង ឬ ដោយផ្សំគំនិតជាមួយភ្នាក់ងាររបស់អាជ្ញាធរ ។

ទ្រព្យសម្បត្តិសាធារណៈរបស់រដ្ឋមានដូចជា៖
-ទ្រព្យទាំងឡាយដែលបង្ហាញ នូវការកើតឡើង ពីធម្មជាតិ ដូចជា ព្រៃឈើ ផ្លូវទឹក ចេញចូល បបឹង ធម្មជាតិ ច្រាំងទន្លេ និង ត្រើយសមុទ្រ។
-ទ្រព្យទាំងឡាយដែល ជាកម្មវត្ថុ នៃការរៀបចំពិសេសសម្រាប់ប្រយោជន៍ទូទៅ ដូចជាកំពង់ផែ ផ្លូវដែក ស្ថានីយរថភ្លើង និង ព្រលានយន្តហោះ។
-ទ្រព្យទាំងឡាយដែលត្រូវបានដាក់ឱ្យប្រើប្រាស់ ជាសាធារណៈ តាមស្ថានភាពពីកំណើត ឬក្រោយ ពីបានរៀបចំ ដូចជា ផ្លូវថ្នល់ ផ្លូវលំ ផ្លូវរទេះ ផ្លូវដើរ សួនច្បារ និង ឧទ្យានសាធារណៈ និង ដីចំណីផ្លូវ។
-ទ្រព្យទាំងឡាយដែលត្រូវបាន ដាក់ឱ្យដំណើរការ សម្រាប់សេវាសាធារណៈ ដូចជាសាលារៀន ឬអគារ សិក្សា សាធារណៈ អគាររដ្ឋបាល មន្ទីរពេទ្យសាធារណៈ ទាំងឡាយ។
-ទ្រព្យទាំងឡាយ ដែលបង្កើត ជាដែនបម្រុងធម្មជាតិ ការពារ ដោយច្បាប់។
-បេតិកភណ្ឌ បុរាណវិទ្យា វប្បធម៌ និង ប្រវត្តិសាស្រ្ត
-អចលនវត្ថុ ជាព្រះរាជទ្រព្យ ដែលមិនមែន ជាទ្រព្យ សម្បត្តិ ឯកជន របស់ ព្រះរាជវង្សានុវង្ស។ អចលនវត្ថុ ជាព្រះរាជទ្រព្យ ត្រូវបាន ចាត់ចែង ដោយ ព្រះមហាក្សត្រ កំពុងគ្រងរាជ្យ។ទ្រព្យសម្បត្តិសាធារណៈ របស់ រដ្ឋ មិនអាចលក់ដូរបានឡើយ ហើយ កម្មសិទ្ធិ នៃទ្រព្យ ទាំងនោះ មិន អាច កំណត់ អាជ្ញាយុកាលបានទេ ប៉ុន្តែអាចកាន់កាប់ និងប្រើប្រាស់ជាបណ្តោះអាសន្នបាន ប្រសិនបើបានបំពេញតាមលក្ខខណ្ឌដែលបានចែងក្នុងច្បាប់។

បានជាដីសហគមន៍ជនជាតិដើមភាគតិចមិនអាចលក់ដូរបានព្រោះជាដីសមូហភាពដែលរដ្ឋផ្តល់ឱ្យ ដើម្បីការពាររបៀបរស់នៅតាមបែបប្រពៃណីរបស់ពួកគេ។