អ្នកបួសក្នុងសាសនាឥស្លាមអាចបរិភោគអាហារមុនពេលព្រះអាទិត្យរះ និងបន្ទាប់ពីព្រះអាទិត្យលិចអំឡុងពេលយប់មិនមានការតមអាហារទេ។

ក្នុងសាសនាឥស្លាមការបួសនេះមានអត្ថប្រយោជន៍ ច្រើនមែនទែន ។ ការបួសទទួលបានផលបុណ្យ ពី អល់ ឡោះ ធំធេង ដែលយើងមិនអាចដឹងបានព្រោះថាការបួសនេះ មានតែបុគ្គលយើងខ្លួនឯង និង ព្រះ តែប៉ុណ្ណោះដែលដឹង ។ ការបួសនេះជាមេរៀនសម្រាប់លត់ដុំខ្លួនយើង នៅពេលដែលយើងមាន បញ្ហាភាពស្រេកឃ្លាន ហើយត្រូវអរគុណចំពោះ ចំណីអាហារ ដែលព្រះបានប្រទានឲ្យយើង ។ ការ បួសនេះទៀតសោត ចង់ឲ្យយើងចេះអត់ធ្មត់នៅពេលយើងស្រេកឃ្លាន ហើយឲ្យយើងលះបង់នូវ ប្រការទាំងឡាយ ដែលព្រះបានហាមឃាត់ ។ ការ បួសនេះក៏ចង់ឲ្យអ្នកមាន ដែលពួកគេមានចំណីអាហារហូបគ្រប់គ្រាន់ ដូច្នេះនៅពេលពួកគាត់បួស គឺ បានដឹងពីអារម្មណ៍នេះ ហើយនេះ ជាពេលដែល ពួកគាត់នឹកឃើញ ដល់អ្នកក្រីក្រ ដែលហូបមិនឆ្អែត។បើ និយាយតាមក្បួនពេទ្យវិញ ការបួសនេះ ក៏ជាពេលវេលាមួយ ដើម្បីឲ្យប្រព័ន្ធរំលាយអាហាររបស់យើងមានពេលសម្រាក និង ធ្វើឲ្យយើង បាត់ចំណង់តណ្ហាផ្សេងៗ មានន័យថា យើងគ្មានចង់បាន អ្វីទៀតទេ គ្មានគិតឃើញអ្វីទៀតទេ ទោះមនុស្សនោះ ខ្លាំងពូកែ អ្នកដែលច្រឡោត ពេលដែលបានបួស គឺ ខ្សោយ ហើយត្រូវបន្ទាបខ្លួន ទៅចំពោះ អល់ ឡោះ ដែលជា អ្នកដាក់កាតព្វកិច្ច មកចំពោះយើង ។

ចំពោះអ៊ីម៉ាំ សម្រាប់និកាយទាំងពីរមានសិទ្ធិ និងអំណាចដូចជាៈ
-ចំពោះនិកាយស៊ីអ៊ីត មានឥទ្ធិពលដែលត្រូវបានបង្កើតចាត់តាំង ឡើងដោយព្រះជាម្ចាស់មានងារជា អ៊ីមាំ ឬ អាយ៉ាតុឡា ហើយមានឋានៈដូចជាសម្តេចសង្ឃបាបដែរ។
-ចំពោះនិកាយស៊ុននីត អ៊ីម៉ាំ មិនមានសិទ្ធិអំណាចលើអ្នកមានជំនឿសាសនាឥស្លាមឡើយ ដោយគ្រាន់តែជាអ្នកដឹកនាំសូត្រធម៌ ធ្វើអត្ថាធិប្បាយ ឬបកស្រាយគម្ពីរកូអានប៉ុណ្នោះ។

និកាយនីមួយមានជំនឿខុសគ្នាក្នុងការដឹកនាំជំនួសមហាម័តគឺ៖
-និកាយស៊ីអ៊ីត មានជំនឿនិងទទួលស្គាល់មានតែ អាលីដែលជាក្មួយរបស់មហាម័ត ត្រូវបានចាត់តាំងនិងបញ្ជូនមកធ្វើជាព្យាការី អ្នកនាំសារ ដែលគេគិតថា មានតែមនុស្សក្នុងត្រកូមមហាម័តទេ ទើបមានអំណាចទទួលមរតកពីមហាម័តបាន។
-និកាយស៊ុននីត ជានិកាយធំជាងគេ ក្រុមនេះមានបំណងជ្រើសរើសមេដឹកនាំដែលជាអ្នកចេះដឹងខាងសាសនាឱ្យជំនួសមហាម័ត ទោះបីអ្នកនោះមិនមែណជាសាច់ញាតិរបស់មហាម័តក៏ដោ

អ្នកបួសក្នុងសាសនាឥស្លាមមានកាតព្វកិច្ចសំខាន់២យ៉ាងគឺ៖
-ការតមអាហារ តមទឹក តមសេពសន្ទវៈ
-ការប្រតិបត្តិធម៌សូត្រធម៌មួយថ្ងៃ ៥ដងគឺ ព្រឹកព្រលឹមមុនថ្ងៃរះ ពេលថ្ងៃត្រង់ ពេលរសៀល ពេលល្ងាច និងពេលរាត្រីមុនចូលដំណេក។