អត្ថបទនេះជាប្រភេទអត្ថបទល្ខោនបាសាក់ព្រោះ
– តួអង្គបង្ហាញឈ្មោះ ឬជីវប្រវត្តិដោយផ្ទាល់ ហើយតួអង្គមានតែការសន្ទនា។
– ការសម្លែងប្រព្រឹត្តទៅមានត្លុក តួឯក តួរង ប្រុសស្រី ជាមនុស្ស យក្ស ទេវៈ សត្វជាដើម។ តួអង្គទាំងនោះត្រូវច្រៀងបទផ្សេងៗ ស្របតាមស្ថានភាពបរិយាកាសនៃរឿង ដោយមានភ្លេងប្រគំកំដរជាមួយ។ ការរំកិលសាច់រឿងពីឆកមួយទៅឆាកមួយ ប្រព្រឹត្តទៅដោយសន្ធឹកស្គរ និងឡោ។
– ពាក្យពេចន៍តួអង្គ ប្រើពាក្យចួន ពាក្យកាព្យឬពាក្យរាយ។ ក្រៅពីនេះ គេប្រើពាក្យរាជសព្ទនិងសង្ឃសព្ទ។

ល្ខោនស្រមោលមានពីរបែបគឺ ស្បែកធំ និងស្បែក
តូច។ ល្ខោនស្បែកធំ ត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យសម្តែងរឿង
រាមកេរ្តិ៍ តែមួយគត់ដែលមានរូប ១៥៤ ផ្ទាំង។
ចំណែកល្ខោនស្បែកតូច ឬអាយ៉ង អាចសម្តែង
បានរឿងជាច្រើនដូចជា រឿងព្រះជិនវង្ស ព្រះ
លក្សិណវង្ស ស័ង្ខសិល្ប៍ជ័យ ព្រះសុធន និងនាង
កែវមនោរាហ៍។ល។

ល្ខោនមហោរី ជាល្ខោនមួយប្រភេទដែលគេយក
រឿងបុរាណមួយចំនួនមកសម្តែងដូចជា ពុទ្ធប្រវត្តិ
ព្រះវេស្សន្តរ ក្រុងសុភមិត្រ ប្រវត្តិសាស្ត្រ របស់
ជាតិ និងរឿងមួយចំនួនទៀតក្នុងសម័យ
បច្ចុប្បន្ន។

ជ្រើសរើសពាក្យបន្ថែមដើម និងពាក្យបន្ថែមចុង៖
• ពាក្យបន្ថែមដើម
– ការ + ពិនិត្យ > ការពិនិត្យ
– សេចក្តី + សុខ > សេចក្តីសុខ
– អ្នក + ទីក្រុង > អ្នកទីក្រុង
• ពាក្យបន្ថែមចុង
– ផលិត + កម្ម > ផលិតកម្ម
– មនុស្ស + ធម៌ > មនុស្សធម៌
– កាតព្វ + កិច្ច > កាតព្វកិច្ច។