ម៉ង់ដែលសន្និដ្ឋានថាលក្ខណៈនីមួយៗកំណត់ដោយ កត្តាតំណពូជ។ ចំពោះលក្ខណៈមួយឯកត្តៈមួយមានកត្តា តំណពូជ 2 នៅក្នុងកោសិកានីមួយៗនៃសារពាង្គកាយ។

ការពិសោធន៍របស់ម៉ង់ដែលមាន 3 ដំណាក់កាលគឺ៖
• ដំណាក់ទី1 : ម៉ង់ដែលទុកឱ្យផ្កាសណ្ដែកធ្វើស្វ័យ បង្កកំណើត 2-3 ជំនាន់ដើម្បីឱ្យបានពូជសុទ្ធនៃ លក្ខណៈនីមួយៗ។ បើគេទុកឱ្យសណ្ដែកធ្វើ ស្វ័យបង្កកំណើតនៅជំនាន់ក្រោយ គេទទួលបាន សណ្ដែកព័រមានលក្ខណៈតែម៉្យាងដូចគ្នា ហើយ ដូចរុក្ខជាតិមេ។ ឧទាហរណ៍ ស្វ័យបង្កកំណើត របស់សណ្ដែកព័រផ្កាពណ៌ស្វាយ ពូជសុទ្ធបង្កើត តែសណ្ដែកពណ៌ស្វាយប៉ុណ្ណោះ។
• ដំណាក់ទី2 : ម៉ង់ដែលធ្វើការបង្កាត់សណ្ដែកព័រ ពូជសុទ្ធ 2 ដែលខុសគ្នាដោយលក្ខណៈតែម៉្យាង។ ដំបូងគាត់កាត់ថង់លំអងពីរុក្ខជាតិផ្កាពណ៌ស្វាយចោល។ បន្ទាប់មកគាត់យកកូនជក់ផ្តិតយកគ្រាប់ លំអងនៃសណ្ដែកផ្កាពណ៌ស ទៅដាក់លើ ស្ទិចម៉ាតនៃសណ្ដែកផ្កាពណ៌ស្វាយ។ការធ្វើដូច្នេះ ហៅថាការបង្កកំណើតនិមិ្មត។បន្ទាប់មកម៉ង់ដែល យកគ្រាប់ដែលជាលទ្ធផលនៃការបង្កាត់នេះទៅដាំហើយពិនិត្យមើលលទ្ធផល។ គាត់ទទួលបាន សណ្ដែកផ្កា ពណ៌ស្វាយទាំងអស់។ រុក្ខជាតិដែល ជាលទ្ធផលនៃការបង្កាត់ជា អ៊ីប្រ៊ីត។ ម៉ង់ដែលឱ្យ ឈ្មោះថាជាអ៊ីប្រ៊ីតជំនាន់ទី 1 (F1)។
• ដំណាក់ទី3: ម៉ង់ដែលយកគ្រាប់ជំនាន់ទី 1 (F1) ទៅដាំហើយទុកឱ្យផ្កាធ្វើស្វ័យបង្កកំណើត។ លទ្ធផលដែលទទួលបាន ជាជំនាន់ទី 2 (F2) ដែលមានផ្កាពណ៌ស្វាយផង និងផ្កាពណ៌សផង។ ម៉ង់ដែលតាមដានពិនិត្យមើលលក្ខណៈដែល លេចឡើងនៅគ្រប់ជំនាន់។ គាត់រាប់លក្ខណៈ នីមួយៗរបស់រុក្ខជាតិយ៉ាងមត់ចត់ ហើយធ្វើ ផលធៀបតាមគណិតវិទ្យា។

លោកម៉ង់ដែល ធ្វើការបង្កាត់សណ្ដែកព័រនៅក្នុងសួន ដែលមានបណ្ដោយ 37.ម និងទទឹង 7.ម ក្នុងបរិវេណវត្ត របស់គាត់។ ការពិសោធន៍របស់គាត់មានរយៈពេល 7ឆ្នាំ (1856-1863)។ នៅឆ្នាំ 1865 ម៉ង់ដែលបានបោះពុម្ភ ផ្សាយលទ្ធផលនៃការបង្កាត់ក្នុងសៀវភៅមួយមាន 44 ទំព័រ។ តែនៅពេលនោះគ្មានអ្នកណាយកចិត្តទុកដាក់ ចំពោះរបកគំហើញរបស់គាត់ឡើយ។ លោកម៉ង់ដែល បានទទួលអនិច្ចកម្មនៅឆ្នាំ 1884 ។