បានជាបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីមិនអាចធ្វើបានចំពោះមុខតុលាការព្រហ្មទណ្ឌក្រោយផុតអាជ្ញាយុកាលនៃបណ្តឹងអាជ្ញា ព្រោះផុតរយៈពេលប្តឹង ជនជាប់ចោទបានរួចផុតពីទោសដែលខ្លួនប្រព្រឹត្តហេតុនេះទើបមិនអាចធ្វបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីបាន។

បង្ហាញពីភាពខុសគ្នា រវាងឧក្រិដ្ឋ មជ្ឈិម និង លហុ
-បទឧក្រិដ្ឋ ជាបទល្មើសដែលកម្រិតទោសអតិបរមាជាទោសជាប់ពន្ធនាគារចាប់ពី៥ឆ្នាំ ដល់មួយជីវិត។
-បទមជ្ឈិមជាប្រភេទបទល្មើសដែលកម្រិតទោសអតិបរមាជាប់ពន្ធនាគារពី៦ថ្ងៃ ដល់៥ឆ្នាំ។
-បទលហុជាបទល្មើសដែលកម្រិតទោសអតិបរមា ជាប់ពន្ធនាគារតិចជាង៦ថ្ងៃ ឬជាបទល្មើសដែលផ្តន្ទាទោសត្រឹមតែជាប្រាក់ពិន័យសុទ្ធសាធ ដោយគ្មានទោសពន្ធនាគារ។

ចំពោះករណីដែលអាចព្យួរឬដកបណ្តឹងបានដោយសារមានការសម្របសម្រួលជាមួយរដ្ឋ និងការបង់ប្រាក់ពិន័យសរុប ឬប្រាប់ពិន័យសម្របសម្រួល។

បណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីធ្វើឡើងដើម្បីឱ្យជនរងគ្រោះបានទួលសំណងជំងឺចិត្ត សំណងទ្រព្យសម្បត្តិដែលបាតបង់ ឬជួសជុលឡើងវិញនូវទ្រព្យសម្បត្តិអ្វីដែលជនល្មើសធ្វើឱ្យខូចខាត។

បណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីកើតឡើងដោយសារអំពើជាបទល្មើសព្រហ្មទណ្ឌ ជាផ្នែកមួយនៃបណ្តឹងដែលទាមទារឱ្យជនល្មើសសងការខូចខាតឱ្យជនរងគ្រោះ បន្ថែមលើបណ្តឹងអាជ្ញាដែលជនល្មើសបានប្រព្រឹត្តក្នុងបទល្មើសព្រហ្មទណ្ឌ។