ស្រឡាញ់បែបមិត្តភក្តិ
លក្ខណៈដូច
– មានភាពស្មោះត្រង់
– ប្រើពាក្យសម្តី និងកាយវិការសមរម្យ
– មានការទុកចិត្តគ្នា
– ចេះលើកលែងទោស ឱ្យគ្នា
– មានការពិភាក្សាគ្នា ដោយស្ដាប់គ្នា
លក្ខណៈខុសគ្នា
– បង្កើតទំនាក់ទំនងជាមួួយ មនុស្សច្រើនជា ធម្មតា

– មិនមានកាយវិការ បែបស៊ីជម្រៅ
– មិនមានកូនជាមួយគ្នា
– មិនមានគោលបំណង រួមទាក់ទងនឹងផែនការ
គ្រួសារ
– មិនមានការរួមភេទ

ស្រឡាញ់បែបស្នេហា

– មានភាពស្មោះត្រង់
– ប្រើពាក្យសម្តី និងកាយវិការសមរម្យ
– មានការទុកចិត្តគ្នា
– ចេះលើកលែងទោស ឱ្យគ្នា
– មានការពិភាក្សាគ្នា ដោយស្ដាប់គ្នា

– ទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្សម្នាក់ជាពិសេស ប្រាថ្នារស់នៅជាមួយគ្នា រយៈពេលយូរ
– មានកាយវិការបែប ស៊ីជម្រៅ ដូចជាឱប ថើប..
– មានកូនជាមួយគ្នា
– មានគោលបំណងរួមដូចជាការចិញ្ចឹមកូនជា
ដើម
– មានការរួមភេទ

ខ្ញុំយល់ថាមិនខុសគ្នាទេ ព្រោះព្រះពុទ្ធសាសនាជាសាសនាតែមួយក្នុងលោក ហើយជាសាសនា ដំបូងបង្អស់ ដែលមានគោលការកម្ចាត់ទាសភាព ដើម្បីរក្សាការពារសភាពថ្លៃថ្នូររបស់មនុស្ស ជួយឱ្យមនុស្សមានឥស្សរភាពឱ្យចេះប្រើសិទ្ធិ សេរីភាពរបស់ខ្លួនក្នុងកិច្ចការគ្រប់យ៉ាងពេញបរិ បូរណ៍ ដោយព្រះអង្គទ្រង់បានប្រោសព្រះរាជទានគោលការទុកឱ្យមនុស្សបដិបត្តិ។

មានដូចជា៖
– ការបង្កសកម្មភាពអុកឡុក ធើ្វឱ្យខូចសណ្តាប់ ធ្នាប់ក្នុងពេលបុណ្យទាន
– មានអំពើហិង្សា វាយតប់គ្នាទៅវិញទៅមក ដោយសារភាពស្រវឹង
– បង្កើតបទឧក្រិដ្ឋ នាំឱ្យមានការប្តឹងផ្តល់ ខូច ប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួននិងសង្គម
– ការឆ្លៀតលេងល្បែងស៊ីសង ប្រាសចាកនឹងច្បាប់សង្គម
– ការចូលចិត្តលេងជះទឹក ដែលនាំឱ្យប៉ះពាល់ ដល់សម្លៀកបំពាក់ ឬមានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍
– ការយកដំបងដេញវាយគ្នា ឬលាបម្សៅទៅវិញ ទៅមក ធ្វើឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ ឬជនឆ្លៀតឱកាស លួចដោះ សម្ភារៈមានតម្លៃ។

មានសារៈប្រយោជន៍ដូចជា៖
– ដើម្បីចូលរួមការកសាងសមិទ្ធផលក្នុងសាសនា
និងលើកកម្ពស់ផ្នែកសាសនា
– ដើម្បីបង្ហាញពីការចេះសាមគ្គីគ្នា រួមគ្នាជាធ្លុង មួយក្នុងការកសាងសហគមន៍
– ដើម្បីលះបង់នូវអំពើអាក្រក់ ទទួលយកនិង អនុវត្តតែអំពើកុសល ដើម្បីសេចក្តីសុខចម្រើន និងការអភិវឌ្ឍ
– ដើម្បីតបស្នងសងគុណ មាតាបិតា ឬបុព្វការីជន
– ដើម្បីបន្ធូរបន្ថយសតិអារម្មណ៍ ឱ្យបានធូរស្បើយមួយកម្រិត។