គោលដៅបង្កើតអាស៊ានគឺធ្វើសហប្រតិបត្ដិការក្នុងតំបន់ដោយឈរលើស្មារតីភាពលើវិស័យើ៖ • សេដ្ឋកិច្ច (កសិកម្មឧស្សាហកម្មគមនាមន៍ទេសចេណ៍ពាណិជ្ជកម្ម)។ • វិទ្យាសាស្រ្ដ បច្ចេកទេស វប្បាធម៍ និងការងាររដ្ឋបាល។ • តំហែរក្សាសន្ដិភាពសន្ដិសុខក្នុងតំបន់ តាមរយៈការគោរពដ៏ខ្ជាប់ខ្ជួននូវយុត្តិធម៍និងគោលការណ៍ច្បាប់ទំាងឡាយក្នុងទំនាក់ទំនងរវាងប្រទេសក្នុងតំបន់និងប្រកាន់ខ្ជាប់ខ្ជួននូវធម្មនុញ្ញសហប្រជាជាតិ។ • តំហែរក្សាកិច្ច សហប្រតិបត្តិការជិតសិទ្ធិ និងមានផលប្រយោជន៍ជាមួយអង្កការ ក្នុងតំបន់ដែលមានស្រាប់។

ប្រទេសដែលបានចូលជាសមាជិកអាស៊ានជាបន្ដបន្ទាប់មកទៀតមាន៖ • ប្រទេសព្រុយនេសមាជិកទី៦ចូលថ្ងៃទី០៨ខែមករាឆ្នាំ១៩៨៤។ • ប្រទេស វៀតណាម សមាជិកទី៧ ចូលថ្ងៃទី២៨ ខែកក្ដដា ឆ្នាំ១៩៩៥។ • ប្រទេស ឡាវ សមាជិកទី៨ ចូលថ្ងៃទី២៤ ...

អាស៊ានបង្កើតឡើងដំបូងមានប្រទេស៥ នៅទីក្រុងបាងកក ដែលរួមមាន ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី ម៉ាឡេស៊ី ភីលីពិន និងថៃ កាលពីថ្ងៃទី០៨ ខែសីហា ឆ្នាំ១៩៦៧។

អាស៊ានមានន័យថា”សមាគមប្រជាជាតិអាស៊ីងគ្នេយ៍”។អស៊ានជាពាក្យកាត់ភាសាអង់គ្លេសដែលមកពីពាក្យពេញថា”ASEAN=Association of South East Asian Nation”។

មាត្រាទី៤៩ ចែងថា “ប្រជាពលរដ្ធ និងអាជ្ញាធររដ្ធត្រូវតែគោរពច្បាប់រដ្ធធម្មនុញ្ញនិងគោរពច្បាប់”។

ជំពូកទាំង១៤ មានចំណងជើងដូចតទៅនេះ : • ជំពូក ១ អំពីអធិបតេយ្យ • ជំពូក ២ អំពីព្រះមហាក្សត្រ • ជំពូក ៣ អំពីសិទ្ធិ និងករណីយកិច្ចរបស់ប្រជាពលរដ្ធខ្មែរ • ជំពូក ៤ អំពីរបបនយោបាយ • ជំពូក ៥ អំពីសេដ្ធកិច្ច • ជំពូក ៦ អំពីអប់រំ វប្បធម៍ និងសង្គមកិច្ច • ជំពូក ...

យើងប្រជារាខ្មែរ ដែលធ្លាប់មានអារ្យធម៍ឩត្តុង្គឩត្តមប្រទេសជាតិស្តុកស្កម្កធំទូលាយថ្កុំថ្កើងរុងរឿងកិត្យានុភាពខ្ពង់ខ្ពស់ភឺ្លចែងចាំងដូចពេជ្រពណ្ណរាយ។ បានធ្លាក់ខ្លួនដ៏សែនរន្ធត់ ក្នុងអំឡុងពីទសវត្សចុងក្រោយនេះ ឆ្លងកាត់ទុក្ខសោកវិនាសអន្តរាយទ្រុឌទ្រោមអន់ថយមហាសោកស្តាយ។ បានភា្ញក់រលឹកក្រោកឈរឡើង ចងបាច់ឆន្ទះមោះមុត ប្តូរផ្តាច់ រូបរួមគ្នាពង្រឹងឯកភាពជាតិ រក្សាការពារទឹកដីកម្ពុជា អធិបតេយ្យថ្លៃថ្លានិងអារ្យធម៏អង្គដ៏បវរ កសាងប្រទេសជាតិឲ្យទៅជា”កោះសន្តិភាព”ឡើងវិញ ផ្អែកលើប្រព័ន្ធប្រជាធិបតេយ្យសេរីពហុបក្ស ធានាសិទ្ធិមនុស្សគោរពច្បាប់ ទទួលខុសត្រូវខ្ពស់ ចំពោះវាសនាអនាគតជាតិ ឲ្យបានឈានឡើងរីកចំរើនលូតលាស់ សម្បូររុងរឿងជានិច្ច។

មាត្រាទី២ ជំពូក១ បានចែងថា ‘ បូរណភាពដែនដីរបស់ព្រះជាណាចក្រកម្ពុជា មិនអាចរំលោភបានឡើងក្នុងព្រំដែនខ្លួន ដែលមានកំណត់ក្នុងដែនដីខ្នាត់ ១/១០០.០០០ ធ្វើនៅចន្លោះឆ្នាំ ១៩៣៣ ដល់ ១៩៥៣ ហើយដែលត្រូវបានទទួលស្គាល់ជាអន្តរជាតិនីចន្លោះឆ្នាំ ១៩៦៣ ដល់ ១៩៦៩ និងមាត្រាទី៣ ជំពូក១ បានចែងថា ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជារដ្ធមិនអាចបំបែកបាន។

មាត្រាទី៣៥ ជំពូក៣ បានចែងថា ប្រជាពលរដ្ធខ្មែរទាំងពីរភេទ មានសិទ្ធិចូលរួមជីវភាពនយោបាយ សេដ្ធកិច្ច សង្គមកិច្ច និងវប្បធម៏របស់ប្រជាពលរដ្ធត្រូវបានទទួលការពិនិត្យនិងដោះស្រាយយ៉ាងហ្មត់ចត់ពីអង្គការរដ្ធ។

មាត្រាទី៣៥ ជំពូក៣ ខាងលើបានបញ្ជាក់រួចហើយពីសិទ្ធិចូលរួមក្នុងការគ្រប់គ្រងប្រទេសជាតិលើគ្រប់វិស័យរបស់ពលរដ្ធ។