លោក កូបាវឆូវ បានឡើងកាន់អំណាចនៅឆ្នាំ១៩៨៥ នៅអាយុ៥៤ឆ្នាំនេះគឺជា ការបើកសករាជថ្មីនៃមេដឹកនាំសហភាពសូវៀតដែលបានបញ្ចប់របបដឹកនាំដោយព្រឹទ្ធាចារ្យនិយម។

ការដឹកនាំនៅសហភាពសូវៀត ក្នុងអាណត្ដិលោក ប្រេស្នេវ ត្រូវពឹងផ្អែកលើសមាជិកបក្សកុំមុយនីស្ដជាសំខាន់ ដែលមានចំនួន ១៧លាននាក់នៅទូទាំងប្រទេស ហើយតួនាទីដ៏សមខាន់នេះបានចាប់កើតមានឡើងនៅឆ្នាំ១៩១៧។

មានជនល្បីល្បាញ ដែលបានរិះគន់ទៅនឹងការដឹកនាំរបស់រដ្ឋាភិបាលលោកប្រេស្នេវរួមមានលោក សុលសេនីស៊ីនជាអ្នកនិពន្ធដ៏ល្បីល្បាញនិងលោកសាខារូស ជាអ្នកប្រាជ្ញរូបវិទ្យា។ជាធម្មតាអ្នកប្រឆាំងត្រូវគឺត្រូវបានគេចាប់ដាក់គក់ ឫបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យ វិកលចរិកដើម្បីអប់រំកែប្រែ។

ដើម្បីបំពេញការរខាត់បង់នៃជញ្ជីងពាណិជ្ជកម្ម សហភាពសូវៀតបានបង្កើន ការនាំចេញនូវឧស្ម័នធម្មជាតិនិងប្រេងកាតដែលមានតម្លៃរហូតដល់១២កោដិដុល្លា អាមេរិកក្នុងមួយឆ្នាំ។

បានជាសហភាពសូវៀតក្លាយជាទីផ្សារដ៏ធំរបស់អែរ៉ុបខាងលិច ពីព្រោះសហភាពសូវៀតបានជួបនឹងវិបត្ដិកសិកម្មមួយយ៉ាងធ្ងន់ ពោលគឺផលិតផលមិនឆ្លើយតប ទៅនឹងតម្រូវការកកនុងស្រុក ដូចជា ស្រូវសាឡី ទឹកដោះ សាច់ បន្លែ និងផ្លែឈើ។

ឥទ្ធិពលនៃសង្គមសម្ភារនិយមបានជម្រុញឲ្យសហភាពសូវៀតត្រូវទិញសម្ភារទំនើបៗជាច្រើនពីអឺរ៉ុបខាងលិច ជាពិសេសគ្រឿងអគ្គីសនី និង គ្រឿងអេឡិចត្រូនិច ដូចជាចង្រ្កានបាយ ទូរទឹកកក ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ វិទ្យុម៉ាស៊ីនបោកខោអាវ ម៉ាស៊ីនបូមធូលី ម៉ាស៊ីនថតទូរទស្សន៍។ល។

ការធ្វើកំណែទម្រង់របស់លោក ប្រេស្នេវដើម្បីឲ្យទាន់សហរដ្ឋអាមេរិក មិនបានទទួលជោគជ័យទេ ពីព្រោះថាសហរដ្ឋថាសហរដ្ឋអាមេរិកជាសង្គមសម្ភារនិយមដែលមនុស្សរស់នៅ ពោរពេញទៅដោយសម្ភារដែលរត់ទៅតាមចង្វាក់នៃល្បឿនបច្ចេកវិទ្យាទំនើបៗ។

ឡើងកាន់អំណាចបន្ដពីលោក គ្រូតឆូវគឺ លោកប្រេស្នែវនៅឆ្នាំ១៩៦៤។ លោកត្រូវប្រឈមមុខនឹងវិបត្ដិមួយចំនួនដូចជា៖ • វិបត្ដិនយោបាយអន្ដរជាតិ គឺសង្រ្គាមត្រជាត់ • វិបត្ដិផ្ទៃក្នុង គឺបញ្ហាឪនភាពនៃសង្គមកិច្ចសូវៀត។

ក្រោយពីមរណៈភាពរបស់លោក គ្រូតឆូវ អំណាចត្រូវធ្លាក់ក្នុងកណ្ដាប់ដៃ ឥស្សរ ជនជាន់ខ្ពស់នៃបក្សកុំមុយនីស្ដសហភាពសូវៀតដែលមានវ័យចាស់ៗនិយមរបបអភិរក្ស ពួកគាត់ដឹកនាំប្រទេសមានការរីកចម្រើនទេ ពិព្រោះពុំមានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់ និងមិនបានធ្វើកំណែទម្រង់ ម្យ៉ាងទៀតឥស្សរជនទាំងនេះជាមនុស្សដែលមានសុខភាពមិនសូវល្អ ពោរពេញដោយជំងឺប្រចាំកាយហើយច្រើនស្លាប់នៅក្នុងតំណែង។

លោក គ្រូតឆូវ មានចំណុចខ្សោយជាច្រើននៅលើផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច និងទំនាក់ទំនងអន្ដរជាតិដូចជាការការបរាជ័យខាងសេដ្ឋកិច្ចដែលមិនបានលើស្ទួយឲ្យបានប្រសើរ និងប្រហាក់ប្រហែលសហរដ្ឋអាមេរិក។ លោកបានធ្លាក់ពិអមណាចនៅឆ្នាំឆ្នាំ១៩៦៤ដោយសារបាត់ការគាំទ្រពីសមាជិកបក្ស។