ឧទាហរណ៍៖ តម្លៃគឺមានលក្ខណៈអត្តនោម័ត ព្រោះតម្លៃនៃ សោភ័ណ្ឌ ឬវត្ថុអ្វីម៉្យាងនោះមានតម្លៃអាស្រ័យទៅលើបរិបថ ឬតម្រូវការរបស់វា ជាអាថ ពេជ្យមានតម្លៃអំឡុងពេលដែលប្រទេសសន្តិភាពនិងមានតម្រូវការសម្រាប់លម្អរូបរាងកាយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើស្ថិតក្នុងកាលៈទេសៈនៃសង្គ្រៀមពេជ្យមិនមានតម្លៃដូចជាម្ហូបអាហារដែលត្រូវចម្អែតក្រពះនោះឡើយ។

រៀបរាប់ពីសកម្មភាពដែលទាក់ទងទៅនិងការបណ្ដុះឆន្ទះក្នុងជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃមានដូចជាការថែទាំសុខភាពផ្លូវចិត្តនិងផ្លូវកាយ ខិតខំសិក្សារៀនសូត្រនិងសម្របទៅនិងឧត្តមរបស់សង្គម ។

ដើម្បីបណ្ដុះឆន្ទៈមួយ គេត្រូវយកចិត្តទុកដាក់លើកតក្តា៤យ៉ាងគឺ៖
ក. កត្តាសរីរាង្គ : កត្តាកាយសម្បទាសុខភាព ជាកត្តាសំខាន់ក្នុងការសម្រេចឆន្ទៈ។
ខ. កត្តាបញ្ញា : បញ្ញាក៏ទាក់ទងនិងសុខភាពដែរ ព្រោះថាបើសុខភាពខ្សោយ បញ្ញាក៏មិនរីកលូតលាស់ដែរ។
គ. កត្តាសញ្ចេតនា : សញ្ចេតនា ជាម៉ូទ័រមួយដ៏សំខាន់ ដូចច្នេះគេត្រូវធ្វើយ៉ាងណាឱ្យដាច់ស្រេចក្នុងចិត្តមិនត្រូវស្ទាក់ស្ទើររារែក ឬសាវ៉ាឡើយ។
ឃ. កត្តាឧត្ដមគតិសង្គម: ឆន្ទៈអាចសម្រេចបានអាស្រ័យលើឆន្ទៈនោះស្របទៅតាមច្បាប់សង្គម ប្រសិនបើឆន្ទៈផ្ទុយនឹងច្បាប់នឹងត្រូវច្បាប់សង្គមកាច់បំបាក់ជាមិនខាន។

អំពើអឆន្ទៈ គឺជាអំពើអចេតនាដែលគ្មានគម្រោងទុកជាមុនគឺជាអំពើដែលគ្មានបំណងហើយមិនបានឆ្លងកាត់ការត្រិះរិះពិចារណា។

ប្រសិនបើចង់ធ្វើការងារអ្វីមួយ យើងត្រូវគិតទៅលើចំណុចសំខាន់ដូចជា៖
កាយសម្បទា: អវៈយវៈគ្រប់គ្រាន់
សុខភាព: សុខភាពផ្លូវកាយ ផ្លូវចិត្តល្អ
មានចំណេះដឹង ជំនាញ ទេពកោសល្យ
ចំណង់ចំណូលចិត្ត មនោសញ្ចេតនា
ច្បាប់សង្គម: ការងារសុចរិតដែលសង្គមទទួលស្គាល់(ស្របតាមច្បាប់សង្គម)។