សារធាតុចិញ្ចឹមត្រូវបានប្រើប្រាស់ដូចជា៖ a) គ្លីកូសែន ជាខ្លាញ់ដែលត្រូវបានបំបែកដោយដំណើរការរំលាយអាហាររបស់ក្រពះ និងត្រូវស្តុកទុកក្នុងថ្លើមដើម្បីយកទៅប្រើប្រាស់នៅពេលក្រោយ។ b) ស្ករងាយ : នៅក្នុងឈាមស្ករធ្វើដំណើរទៅសាច់ដុំ ដើម្បីផ្ដល់ថាមពល។ ស្ករលើសត្រូវស្តុកទុកនៅក្នុងថ្លើមក្រោមទម្រង់ជាគ្លីកូសែន។ c) ប៉ិបទីត ជាប្រូតេអ៊ីនដែលត្រូវបានបំបែកនៅក្នុងពោះវៀនតូច។ d) អាស៊ីតអាមីនេ : នៅក្នុងឈាម អាស៊ីតអាមីនេធ្វើដំណើរទៅកាន់សរីរាង្គផ្សេងៗដើម្បីបង្កើតប្រូតេ-អ៊ីនសម្រាប់ការលូតលាស់និងការជួសជុល ។ អាស៊ីតអាមីនេខ្លះទៀតស្ថិតនៅក្នុងថ្លើមបង្កើតប្រូតេអ៊ីននៅក្នុងឈាម។ ឧទាហរណ៍ ភីប្រ៊ីណូសែនសម្រាប់កំណកឈាម។ អាស៊ីតអាមីនេលើសត្រូវបានបំបែកហើយផ្ដល់ជាថាមពល។ e) អំបិលខនិជ ជាសារធាតុរ៉ែដែលមាននៅក្នុងចំណីអាហារដែលយើងបរិភោគ ជាទូទៅវាមិនត្រូវបានបំបែកដោយប្រព័ន្ធរំលាយអាហារឡើយ តែវានឹងក្លាយទៅជាអ៊ីយ៉ុងសម្រាប់ជ្រាបចូលទៅកាន់កោសិកាដែលត្រូវការ។ f) វីតាមីន ...

a) ឧទារហណ៍បញ្ជាក់ពីការប្រើប្រាស់ថ្នាំត្រឹមត្រូវមានដូចជា : ប្រើថ្នាំដើម្បីបំបាត់ មុខមុន និងការកើតកន្ទួលរមាស់នៅលើស្បែក។ b) ឧទារហណ៍បញ្ជាក់ពីការប្រើប្រាស់ថ្នាំត្រឹមត្រូវមានដូចជា : ប្រើថ្នាំដើម្បីបំបាត់ គ្រុនក្ដៅ ក្អក និងបំបាត់ឈឺក្បាល។ c) ឧទារហណ៍បញ្ជាក់ពីការប្រើប្រាស់ថ្នាំត្រឹមត្រូវមានដូចជា : ប្រើថ្នាំដើម្បីជួួយសម្រួលដល់ការទល់លាមក និងធ្វើឲ្យស្បែកស្អាត។ d) ឧទារហណ៍បញ្ជាក់ពីការប្រើប្រាស់ថ្នាំត្រឹមត្រូវមានដូចជា : ប្រើថ្នាំដើម្បីឲ្យរាងកាយធំធាត់ និងលូតកម្ពស់។

a) ថ្លើមបំបែកគ្រឿងស្រវឹង 60% ឯចំនួននៅសល់តិចតួចត្រូវបានបញ្ចេញចោលតាមទឹកនោម ញើស និងដំណកដង្ហើម ។ ថ្លើមអាចបំបែកសារធាតុពុលប្រហែល3/5 នៃកម្រិតស្តង់ដាក្នុង១ម៉ោង។ b) ថ្លើមបំបែកគ្រឿងស្រវឹង 70% ឯចំនួននៅសល់តិចតួចត្រូវបានបញ្ចេញចោលតាមទឹកនោម ញើស និងដំណកដង្ហើម ។ ថ្លើមអាចបំបែកសារធាតុពុលប្រហែល3/7 នៃកម្រិតស្តង់ដាក្នុង១ម៉ោង។ c) ថ្លើមបំបែកគ្រឿងស្រវឹង 80% ឯចំនួននៅសល់តិចតួចត្រូវបានបញ្ចេញចោលតាមទឹកនោម ញើស និងដំណកដង្ហើម ។ ថ្លើមអាចបំបែកសារធាតុពុលប្រហែល3/4 នៃកម្រិតស្តង់ដាក្នុង១ម៉ោង។ d) ថ្លើមបំបែកគ្រឿងស្រវឹង ...