a) ធ្មេញខូចបណ្តាលមកពីការពុកធ្មេញតាមវ័យ បម្រែបម្រួលសីតុណ្ហភាពរហ័សពេកនៃអាហារដែលបរិភោគ បាក់តេរីក្នុងមាត់បំប្លែងជាតិស្ករក្នុងកម្ទេចកម្ទីអាហារឲ្យឱ្យទៅជាអាស៊ីតដែលស៊ីកាចាធ្មេញ។ b) ធ្មេញខូចបណ្តាលមកពីកង្វះជាតិកាល់ស្យូម បម្រែបម្រួលសីតុណ្ហភាពរហ័សពេកនៃអាហារដែលបរិភោគ បាក់តេរីក្នុងមាត់បំប្លែងជាតិស្ករក្នុងកម្ទេចកម្ទីអាហារឲ្យឱ្យទៅជាអាស៊ីតដែលស៊ីកាចាធ្មេញ។ c) ធ្មេញខូចបណ្តាលមកពីក្តាំងជើងធ្មេញ បម្រែបម្រួលសីតុណ្ហភាពរហ័សពេកនៃអាហារដែលបរិភោគ បាក់តេរីក្នុងមាត់បំប្លែងជាតិស្ករក្នុងកម្ទេចកម្ទីអាហារឲ្យឱ្យទៅជាអាស៊ីតដែលស៊ីកាចាធ្មេញ។ d) ធ្មេញខូចបណ្តាលមកពីកង្វះការថែទាំ បម្រែបម្រួលសីតុណ្ហភាពរហ័សពេកនៃអាហារដែលបរិភោគ បាក់តេរីក្នុងមាត់បំប្លែងជាតិស្ករក្នុងកម្ទេចកម្ទីអាហារឲ្យឱ្យទៅជាអាស៊ីតដែលស៊ីកាចាធ្មេញ។

a) ធ្មេញមិនល្អបណ្តាលឱ្យខូចសុខភាព ព្រោះធ្មេញមិនល្អនាំឱ្យការទំពាអាហារមិនបានម៉ដ្ឋល្អធ្វើឱ្យប្រដាប់រំលាយអាហារធ្វើការតិចនិងហត់ខ្លាំងដែលបណ្តាលឱ្យឈឺក្រពះនិងពោះវៀន។ b) ធ្មេញមិនល្អបណ្តាលឱ្យខូចសុខភាព ព្រោះធ្មេញមិនល្អនាំឱ្យឈឺចាប់ ហើយទំពាអាហារមិនបានម៉ដ្ឋល្អ ធ្វើឱ្យប្រដាប់រំលាយអាហារធ្វើការច្រើននិងហត់ខ្លាំងដែលបណ្តាលឱ្យឈឺក្រពះនិងពោះវៀន។ c) ធ្មេញមិនល្អមិនបណ្តាលឱ្យខូចសុខភាពឡើយ ព្រោះធ្មេញមិនល្អមិនបង្កឲ្យឈឺចាប់ឡើយ ហើយការទំពាអាហារបានម៉ដ្ឋល្អធម្មតា ធ្វើឱ្យប្រដាប់រំលាយអាហារធ្វើការច្រើននិងហត់ខ្លាំងដែលបណ្តាលឱ្យឈឺក្រពះនិងពោះវៀន។ d) ធ្មេញមិនល្អបណ្តាលឱ្យខូចសុខភាព ព្រោះធ្មេញមិនល្អនាំឱ្យឈឺចាប់ ហើយទំពាអាហារមិនបានម៉ដ្ឋល្អ ធ្វើឱ្យប្រដាប់រំលាយអាហារធ្វើការតិចជាងមុនតែហត់ខ្លាំងដែលបណ្តាលឱ្យឈឺក្រពះនិងពោះវៀន។

១. តើធ្មេញដុះល្អជួយដល់ការរំលាយអាហារដូចម្ដេចខ្លះ? a) ធ្មេញដុះល្អជួយឱ្យយើងទំពាអាហារបានល្អិត។ការរំលាយអាហារឱ្យសព្វ ហើយយឺតៗមានសារៈសំខាន់ណាស់ ព្រោះវាជួយសម្រួលការរំលាយអាហារបែបមេកានិចនៅក្នុងក្រពះ និងពោះវៀន។ b) ធ្មេញដុះល្អជួយឱ្យយើងទំពាអាហារបានច្រើន ការរំលាយអាហារឱ្យសព្វហើយលឿនៗមានសារៈសំខាន់ណាស់ ព្រោះវាជួយសម្រួលដល់ការរំលាយអាហារបែបមេកានិចក្នុងក្រពះនិងពោះវៀន។ c) ធ្មេញដុះល្អជួយឱ្យយើងទំពាអាហារបានច្រើន ការរំលាយអាហារឱ្យសព្វហើយយឺតៗមានសារៈសំខាន់ណាស់ ព្រោះវាជួយសម្រួលដល់ការរំលាយអាហារបែបមេកានិចក្នុងក្រពះនិងពោះវៀន។ d) ធ្មេញដុះល្អជួយឱ្យយើងទំពាអាហារបានតិចតួច ការរំលាយអាហារឱ្យសព្វហើយលឿនៗមានសារៈសំខាន់ណាស់ ព្រោះវាជួយសម្រួលដល់ការរំលាយអាហារបែបមេកានិចក្នុងក្រពះនិងពោះវៀន។

ថ្លើមមានមុខងារដូចជា ៖ a) ថ្លើមផលិតទឹកប្រម៉ាត់ដែលចូលរួមក្នុងការរំលាយខ្លាញ់ក្នុងអាហារ b) ថ្លើមស្តុកវីតាមីន Cនិង E c) ថ្លើមត្រួតពិនិត្យជាតិស្ករនៅក្នុងឈាម d) ថ្លើមរំលាយជាតិខ្លាញ់ក្នុងខ្លួនមនុស្ស e) ថ្លើមបំបាត់ជាតិពុលនៅក្នុងឈាម f) ថ្លើមស្តុកជាតិដែក g) ថ្លើមរក្សាទុកអំបិលខនិជនានា h) ថ្លើមស្តុកវីតាមីន វីតាមីន A និង Dស្តុកក្នុងថ្លើមរហូតដល់សារពាង្គកាយត្រូវការវា i) ថ្លើមផលិតអរម៉ូននិងរសរំលាយអាហារនានា j) ថ្លើមផលិតប្រូតេអ៊ីនប្លាស្មាដូចជាភីប្រ៊ីណូសែន k) ថ្លើមផលិតកម្ដៅ

ថ្លើមទទួលឈាមពីប្រភពសំខាន់២ផ្នែក ៖ a) មួយផ្នែកបានពីបេះដូងសម្បូរដោយអុកស៊ីសែន។ b) មួយផ្នែកទៀតបានពីប្រដាប់រំលាយអាហារដែលឈាមសម្បូរដោយសារធាតុរ៉ែនិងវីតាមីន។ c) មួយផ្នែកបានពីសួតសម្បូរដោយអុកស៊ីសែន។ d) មួយផ្នែកទៀតបានពីប្រដាប់រំលាយអាហារដែលឈាមសម្បូរដោយអាហាររលាយ។

សារធាតុចិញ្ចឹមត្រូវបានប្រើប្រាស់ដូចជា៖ a) គ្លីកូសែន ជាខ្លាញ់ដែលត្រូវបានបំបែកដោយដំណើរការរំលាយអាហាររបស់ក្រពះ និងត្រូវស្តុកទុកក្នុងថ្លើមដើម្បីយកទៅប្រើប្រាស់នៅពេលក្រោយ។ b) ស្ករងាយ : នៅក្នុងឈាមស្ករធ្វើដំណើរទៅសាច់ដុំ ដើម្បីផ្ដល់ថាមពល។ ស្ករលើសត្រូវស្តុកទុកនៅក្នុងថ្លើមក្រោមទម្រង់ជាគ្លីកូសែន។ c) ប៉ិបទីត ជាប្រូតេអ៊ីនដែលត្រូវបានបំបែកនៅក្នុងពោះវៀនតូច។ d) អាស៊ីតអាមីនេ : នៅក្នុងឈាម អាស៊ីតអាមីនេធ្វើដំណើរទៅកាន់សរីរាង្គផ្សេងៗដើម្បីបង្កើតប្រូតេ-អ៊ីនសម្រាប់ការលូតលាស់និងការជួសជុល ។ អាស៊ីតអាមីនេខ្លះទៀតស្ថិតនៅក្នុងថ្លើមបង្កើតប្រូតេអ៊ីននៅក្នុងឈាម។ ឧទាហរណ៍ ភីប្រ៊ីណូសែនសម្រាប់កំណកឈាម។ អាស៊ីតអាមីនេលើសត្រូវបានបំបែកហើយផ្ដល់ជាថាមពល។ e) អំបិលខនិជ ជាសារធាតុរ៉ែដែលមាននៅក្នុងចំណីអាហារដែលយើងបរិភោគ ជាទូទៅវាមិនត្រូវបានបំបែកដោយប្រព័ន្ធរំលាយអាហារឡើយ តែវានឹងក្លាយទៅជាអ៊ីយ៉ុងសម្រាប់ជ្រាបចូលទៅកាន់កោសិកាដែលត្រូវការ។ f) វីតាមីន ...

a) កាកសំណល់ក្នុងពោះវៀនធំចេញមកក្រៅសារពាង្គកាយត្រូវបានត្រួតពិនិត្យដោយ សាច់ដុំនៃចុងពោះវៀននិងសាច់ដុំទ្វាធំ។ b) កាកសំណល់ក្នុងពោះវៀនធំចេញមកក្រៅសារពាង្គកាយត្រូវបានត្រួតពិនិត្យដោយ សាច់ដុំនៃពោះវៀននិងសាច់ដុំទ្វាធំ។ c) កាកសំណល់ក្នុងពោះវៀនធំចេញមកក្រៅសារពាង្គកាយត្រូវបានត្រួតពិនិត្យដោយ សាច់ដុំនៃចុងពោះវៀនតូចនិងសាច់ដុំទ្វាធំ។ d) កាកសំណល់ក្នុងពោះវៀនធំចេញមកក្រៅសារពាង្គកាយត្រូវបានត្រួតពិនិត្យដោយ សាច់ដុំនៃចុងពោះវៀននិងសាច់ដុំប្រឹសពោះវៀនតូច។

a) បាក់តេរីជួយបំបែក កាកសំណល់ជាកាកសរសៃអាហារដែលមាននៅក្នុងពោះវៀនធំ ។ ការបំបែកនោះផលិតបានវីតាមីន K និងវីតាមីន B កុំផ្លិចដែលរាងកាយត្រូវការ។ b) បាក់តេរីជួយបំបែក កាកសំណល់ជាសែលុយឡូសដែលមាននៅក្នុងពោះវៀនធំ ។ ការបំបែកនោះផលិតបានវីតាមីន K និងវីតាមីន B កុំផ្លិចដែលរាងកាយត្រូវការ។ c) បាក់តេរីជួយបំបែក កាកសំណល់ជាពពួកលីពីតដែលមាននៅក្នុងពោះវៀនធំ ។ ការបំបែកនោះផលិតបានវីតាមីន K និងវីតាមីន B កុំផ្លិចដែលរាងកាយត្រូវការ។ d) បាក់តេរីជួយបំបែក ...

a) ពោះវៀនធំស្តុកអាហារមិនរលាយ(កាកសំណល់រឹងឬលាមក)បានយ៉ាងយូរ៣ថ១ងៃ។ b) ពោះវៀនធំស្តុកអាហារមិនរលាយ(កាកសំណល់រឹងឬលាមក)បានយ៉ាងយូរ២ថ្ងៃ។ c) ពោះវៀនធំស្តុកអាហារមិនរលាយ(កាកសំណល់រឹងឬលាមក)បានយ៉ាងយូរ៣ថ្ងៃ។ d) ពោះវៀនធំស្តុកអាហារមិនរលាយ(កាកសំណល់រឹងឬលាមក)បានយ៉ាងយូរ៤ថ្ងៃ។

a) អាហារមិនរលាយចូលក្នុងពោះវៀនធំមានសភាពជាល្បាយរឹង។ b) អាហារមិនរលាយចូលក្នុងពោះវៀនធំមានសភាពជាល្បាយខាប់។ c) អាហារមិនរលាយចូលក្នុងពោះវៀនធំមានសភាពជាល្បាយឧស្ម័ន។ d) អាហារមិនរលាយចូលក្នុងពោះវៀនធំមានសភាពជាល្បាយរាវ។