General Knowledge

ខា្លចពួកយៀកកុងលាក់ខ្លួននៅកម្ពុជា រាស្រ្តខ្មែររត់ទៅទីប្រជុំជនខេត្តនិងភ្នំពេញ ។

សម្តេចនរោត្តម សីហនុ និងបារាំងបានចុះហត្ថលេខាលើកិច្ចព្រមព្រៀងឆ្នាំ ១៩៤៩ ដោយសារព្រឹត្តិការណ៍នៅឆ្នាំ ១៩៤៩ កងទ័ពខ្មែរឥស្សរៈបានពងង្រីកតំបន់កាន់កាប់របស់ខ្លួន នៅលើផ្ទៃដី ១ភាគ៣ នៃផ្ទៃប្រទេស ទាំងមូល ដែលមានប្រជាជនចំនួនប្រហែល ១លាននាក់រស់នៅ ។

រៀបរាប់ពីការបង្កើតសាធារណរដ្ឋអ៊ីតាលីនៅឆ្នាំ ១៩៤៦ ៖ • ឆ្នាំ១៩៤៦ អ៊ីតាលីបង្កើតរបបសាធារណរដ្ឋដោយការបោះឆ្នោត • បង្កើតរដ្ឋធម្មនុញ្ញថ្មី ដែលតម្រូវឲ្យមានប្រធានាធិបតី ព្រមទាំងមានព្រឹទ្ធសភា និងតំណាងរាស្រ្ត • រដ្ឋធម្មនុញ្ញចូលជាធរមាន ០១ មករា ១៩៤៨ ។

ដើម្បីឈានដល់ការបង្កើតថ្មី គេត្រូវឆ្លងកាត់ប្រមាណវិធីគំនិត ៤គឺ៖ • រយៈកិច្ចការអផល ត្រៀមសម្ភារៈ +ស្មារតី • រយៈកិច្ចការអញាណៈ ខំបង្កើតថ្មីរូចបន្តបង្កើត • រយៈការគំនិតៈ ជាលទ្ធផលកិច្ចការអញណ • រយៈការគិតពិចារណៈ ត្រូតពិនិត្យលទ្ធផល របកគំហើញ។

គេចែកសេចក្តីប្រាថ្នារបស់មនុស្សជា២ប្រភេទគឺ៖ • បំណងៈ សំដៅលើអ្វីមួយដែលមនុស្សចង់បានឬមានគម្រោងចង់ធ្វើ។ បំណងគឺជាសភាពផ្លូវចិត្តរបស់មនុស្ស ដែលមនុស្សដឹងខ្លួននៅពេលគេប្រទះឃើញអ្វីមួយដែលហាក់ដូចជាមានប្រយោជន៍សំខាន់ចំពោះគេ។ • ចំណង់ៈ ជាសេចក្តីប្រាថ្នា ឬអារម្មណ៍ខ្លាំងក្នុងការចង់បាន ឬចង់ធ្វើអ្វីមួយដែលបង្ហាញឱ្យឃើញច្បាស់លាស់ជាបង្គួរ។

ទ្រឹស្តីនៃទំនួលខុសត្រូវមាន២ប្រភេទគឺ៖ • ទ្រឹស្តីប្រពៃណីនិយម នៅក្នុងទស្សនវិស័យនៃប្រពៃណីគេចាត់ទុកថា មនុស្សបានប្រព្រឹត្ដដោយសេរី នៅពេលដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្តអំពើមួយដែលខ្លួនអាចនឹងមិនប្រព្រឹត្តទៅបាន យើងត្រូវគេចាត់ទុកថាមានកំហុស កាលណា យើងស្គាល់ពីសីលតម្លៃយើងមានកម្លាំងព្រមទាំងសមត្ថភាពធ្វើតាមការតម្រូវនៃសីលតម្លៃនេះ ហើយយើងបែរជាងាកចេញសដោយសេរី ដើម្បីទៅប្រព្រឹត្តអំពើអកុសលទៅវិញ។ • ទ្រឹស្តីវិចារណញាណនិយម លោកសូក្រាតចែកថា គ្មាននរណាម្នាក់ប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ដោយឆន្ទៈឡើយ។ ក្នុងន័យនេះប្រសិនបើយើងមិនមែនជាទាសករនៃលំងប់មួយនៃសំទុះចិត្តឱ្យធ្វើដោយងងឹតងងល់ ឬជាអ្នករងគ្រោះដោយអវិជ្ជាណាមួយនោះវាពិតណាស់ទៅហើយដែលថាយើងនឹងប្រព្រឹត្តអំពើកុសល ប៉ុន្តែមិនចេះពិចារណពោលឱ្យខ្លីគឺយើងគ្មានសេរីភាព។

បុព្វហេតុដែលនាំឱ្យមានមង្គល៣៨ប្រការកឺមានរឿងដំណាលថា កាលដើមឡើយមានអាចារ្យមួយក្រុមបានជជែកគ្នាពីរឿងមង្គលដោយអាចារ្យខ្លះប្រកាន់ថាឃើញដោយភ្នែកគឺជាមង្គលខ្លះទៀតប្រកាន់ថាលឺដោយត្រចៀកគឺជាមង្គល ខ្លះទៀតយល់ថាការដឹងរសជាតិគឺជាមង្គល។ ការជជែកគ្នាពីរឿងមង្គលនេះគឺគ្មានយោបល់ស្របគ្នាឡើយ។ ដោយសារការយល់ឃើញនិងប្រកាន់ទិដ្ឋិផ្សេងៗគ្នានេះធ្វើឱ្យមហាជនដែលបានស្គាល់ការជជែកនិងដោយការស្រលាញ់់ ចូលចិត្តជឿតាម អាចារ្យរៀងៗខ្លួនផងក្រុមមនុស្សទាំងឡាយនោះក៏បានចែកគ្នាជាបី ក្រុមទៅតាមមនុស្សដែរ។ អស់រយៈពេល១២ឆ្នាំ ក្រុមនីមួយៗបានស្វែងរកមង្គលតែពួកគេនៅតែរកមិនឃើញ។ ទេវតាទាំងឡាយក៏នាំគ្នាទៅសួរព្រះឥន្ទ្រាធិរាជដើម្បីរកមង្គលបន្ទាប់ព្រះឥន្ទ្របានសាកសួរបុព្វហេតុនិងដឹងពីហេតុផលចប់សព្វគ្រប់ហើយព្រះឥន្ទ្រប្រាប់ទេវតាទាំងនោះថារឿងនេះកើតឡើងនៅឋានមនុស្សដូចនេះអ្នកទាំងឡាយចូនាំគ្នាទៅក្រាបបង្គំទួលសួរមង្គលនេះក្នុងសំណាក់ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់នៅវត្តជេតពនចុះព្រះអង្គនឹងសំដែងដល់អ្នកទាំងអស់ហើយ។ ទេវាតាទាំងឡាយបានចូលទៅទូលសួរព្រះពុទ្ធហើយព្រះអង្គក៏ទ្រង់សម្តែងនូវមង្គលដល់ពួកទេវតា។