– ចែករំលែកចំណេះដឹងទៅកាន់គ្រួសារ និងអ្នកជិតខាង
– ចូលរួមសកម្មភាពបណ្ដុះបណ្តាល និងផ្សព្វផ្សាយពីការរើសអើងផ្សេងៗនៅក្នុងសហគមន៍។ល។

សកម្មភាពទាំងនោះមានដូចជា៖
– ចេះផ្តល់ទ្រព្យសម្បត្តិ ផ្តល់ឱកាស និងកម្លាំងចិត្តដល់អ្នកដទៃ
– ជួយសង្គ្រោះអ្នកដទៃ ពេលមានអាសន្ន
– មិនប្រើអំពើហិង្សា និងមិនគម្រាមកំហែង
– មានភាពស្មោះត្រង់
– ប្រកាន់ខ្ជាប់ព្រហ្មវិហារធម៌ទាំង៤
– ស្រឡាញ់រាប់អានអ្នកដទៃ
– ចេះសម្របខ្លួនទៅនឹងបរិយាកាសសង្គម
– មានទំនួលខុសត្រូវ
– មានសីលធម៌ និងគុណធម៌។

យើងត្រូវធ្វើសកម្មភាពប្រកបដោយអាកប្បកិរិយាល្អ សុភាពរាបសាទន់ភ្លន់ មានដូចជា៖
– ការចេះផ្តល់ទ្រព្យសម្បត្តិ ផ្តល់ឱកាស លើក ទឹកចិត្ត និងជួយសង្គ្រោះដល់អ្នកដទៃ
– មិនមើលងាយ មិនគំរាមកំហែង មិនប្រើអំពើ ហិង្សា មិនជិះជាន់ និងមិនកេងប្រវ័ញ្ច
– ស្មោះត្រង់ដោយប្រកាន់ខ្ជាប់នូវព្រហ្មវិហារធម៌ ទាំង៤គឺមេត្តា ករុណា មុទិតា និងឧបេក្ខា
– មិនឆាប់ខឹងង៉ក់ងរ មិនចចេសរឹងរូស មិនអាត្មា និយម មិនអួតអាង និងមិនសម្ដែងអាការខុសឆ្គង
– ចេះសម្របសម្រួលខ្លួនទៅនឹងបរិយាកាសសង្គម ស្គាល់ពីកំហុស និងចេះសារភាពកំហុស។

– សំដៅលើសកម្មភាព ដែលផ្ទុយពីសីលធម៌សង្គម។ វា ជាសកម្មភាពដែលសង្គមមិនទទួលស្គាល់ ឬមិនអនុញ្ញាត ព្រោះ វាអាចបណ្តាលឱ្យមានហានិភ័យ ចំពោះខ្លួនឯង អ្នកដទៃ និងសង្គមជាតិដូចជា ការរស់នៅអសីលធម៌ គ្មានសុជីវធម៌ រំលោភសិទ្ធិអ្នកដទៃ កេងប្រវ័ញ្ច អាត្មា និយម បក្សពួកនិយម ខ្វះអធ្យាស្រ័យ គិតពី ប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន អាងអំណាចសង្កត់អ្នកទន់ ខ្សោយ និងប្រើអំពើហិង្សាជាដើម។