ជំងឺមីញ៉ូប៉ាទី សំគាល់ដោយសារការចុះខ្សោយនៃសាច់ដុំ។ជំងឺនេះចាប់ផ្ដើមលេចឡើងមុនក្មេងអាយុបាន2ឆ្នាំ។ ក្មេងដើរអ៊ីកអ៊ាក ហើយដួលញឹកញាប់។ ពីអាយុ
10 ទៅ 12 ឆ្នាំ សាច់ដុំកាន់តែខ្សោយទៅៗធ្វើឱ្យក្មេងមិន
អាចដើរបាន។ នៅអាយុប្រមាណ 20 ឆ្នាំ សាច់ដុំប្រអប់ទ្រូងលូតលាស់មិនប្រក្រតីធ្វើឱ្យពិបាកដកដង្ហើមហើយបណ្ដាលឱ្យស្លាប់។ មនុស្សកើតជំងឺនេះកម្ររស់បាន លើសពីអាយុ 20 ឆ្នាំណាស់។

តារាងពង្សាវលីនៃជំងឺកូរ៉េហង់ទីងតុងបង្ហាញពី៖
• កូនមានជំងឺបណ្ដាលមកពីឪពុកឬម្ដាយឈឺ។
• បើឪពុកម្ដាយគ្មានជំងឺ នោះកូនក៏គ្មានជំងឺដែរ។
• មនុស្សមានជំងឺរៀបការជាមួយមនុស្សជាធម្មតាអាចមានកូនឈឺ។
• ជំងឺនេះត្រូវបញ្ជូនផ្ទាល់ពីឪពុកឬម្ដាយទៅឱ្យកូនពុំមានការរំលងជំនាន់ទេ។ គ្រប់លក្ខណៈវិនិច្ឆ័យខាងលើនេះបង្ហាញថាអាឡែលដែលធ្វើឱ្យមានជំងឺមានភាពលុបលើអាឡែលធម្មតា។
ម្យ៉ាងវិញទៀតជំងឺនេះកើតមានចំពោះភេទទាំង
ពីរ។ ដូច្នេះជំងឺកូរ៉េហង់ទីតុងជាជំងឺបញ្ជូនដោយក្រូម៉ូសូមធម្មតា។
តាង C ជាអាឡែលកំណត់ជំងឺកូរ៉េហង់ទីងតុង(លុប)
n ជាអាឡែលធម្មតា(អន់)
មនុស្សជាធម្មតាមានសេណូទីប nnឯមនុស្សមានជំងឺជាអេតេរ៉ូស៊ីកូតមានសេណូទីប Cn ។ បើឪពុកឬម្ដាយមានជំងឺនេះ ជំនាន់កូនអាចមានគ្រោះថ្នាក់ 50% និងកើតជំងឺនេះ។

តារាងពង្សាវលីបង្ហាញពីការបញ្ជូនជំងឺភឿកនៅក្នុង
គ្រូសារមួយ។ នៅជំនាន់ទី I និងទី II គ្មានអ្នកណាមាន
ជំងឺភឿកទេ។ នៅជំនាន់ទី III ទើបមានជំងឺភឿកលេចឡើង។ កូនមានលក្ខណៈភឿក តែឪពុកម្ដាយគ្មានលក្ខណៈនេះទេ។ ដូច្នេះ យើងអាចសន្និដ្ឋានថាលក្ខណៈភឿកជាលក្ខណៈអន់ ហើយលេចចេញតែក្នុងករណីអូម៉ូស៊ីកូតនៃសែនអន់(aa)។ មេបា 1 និង 2ក្នុងជំនាន់ទី II ជាអេតេរ៉ូស៊ីកូតដោយ(Aa)។ កូនភឿកមានសេណូទីប(aa)ដោយគេទទួលអាឡែល a មួយពីម្ដាយនិងអាឡែល a ពីឪពុក។ ឪពុកម្ដាយអេតេរ៉ូស៊ីកូត អាចមានលទ្ធភាពនឹងបង្កើតកូនភឿកក្នងសមាមាត្រ 25% ។ លក្ខណៈភឿកអាចមានចំពោះឯកត្តៈភេទទាំង2គឺបុរសនិងស្ត្រី។ ដូច្នេះសែនកំណត់ជំងឺភឿកនេះមាននៅលើក្រូម៉ូសូមធម្មតា។សំគាល់ :ជំងឺគថ្លង់ក៏កំណត់ដោយសែនអន់ ដែលមាននៅលើក្រូម៉ូសូមធម្មតាដែរ។ បើគ្រួសារមួយមានសែនកំណត់ជំងឺគថ្លង់ឬ ភឿកអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងបងប្អូនជីដូនមួយធ្វើឱ្យលទ្ធភាពនៃការលេចចឡើងជំងឺកាន់តែមានអត្រាខ្ពស់។