សារធាតុពុលខ្លាំងក្នុងផ្សែងបារីមានដូចជា ៖
 នីកូទីន : នីកូទីនជាសារធាតុពុលនិងញៀនខ្លាំង បើគេចាក់បញ្ចូលវាទៅក្នុងខ្លួនកណ្ដុរមួយ តំណក់ វានឹងស្លាប់ភ្លាម។
 សារធាតុជ័រថា : ជ័រថា ជាសារធាតុគីមីពុល ពណ៌ខ្មៅស្អិត។ វាបណ្ដាលឱ្យកើតមហារីកសួត រលាកទងសួត ហើមសួតនិងជំងឺផ្លូវដង្ហើមដទៃ ទៀត។ វាធ្វើឱ្យក្រចកដៃ ធ្មេញ និងជាលិកាសួត ឡើងពណ៌លឿង។
 កាបូនម៉ូណូអុកស៊ីត : វាទៅភ្ជាប់នឹងអេម៉ូក្លូប៊ីន ដែលធ្វើឱ្យគោលិកាក្រហមបាត់បង់លទ្ធភាព ក្នុងការដឹកនាំអុកស៊ីសែន។

កាបូនម៉ូណូអុកស៊ីត ជាឧស្ម័នពុល គ្មានក្លិន និង គ្មានពណ៌។ វាកើតឡើងពីចំហេះកាបូនដែលប្រព្រឹត្តទៅ ដោយកង្វះអុកស៊ីសែន។ឧស្ម័នកាបូនម៉ូណូអុកស៊ីតភ្ជាប់
ជាមួយនឹងអេម៉ូក្លូប៊ីន ហើយបង្កើតបានជាសមាសធាតុ ថេរដែលមិនអាចបំបែកបាន។ ដូច្នេះអេម៉ូក្លូប៊ីនបាត់បង់
លទ្ធភាពក្នុងការដឹកនាំអុកស៊ីសែន។ កាលណាមនុស្ស
ដកដង្ហើមស្រូបយកខ្យល់ដែលមានកាបូនម៉ូណូអុកស៊ីត គោលិកាក្រហមដឹកនាំបានអុកស៊ីសែនកាន់តែតិចទៅៗ កាបូនម៉ូណូអុកស៊ីតអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ឱ្យមនុស្សស្លាប់។

• ប្លាស្មា គឺជាធាតុបង្ករបស់ឈាមដែលមានបរិមាណ ជាតិទឹក90%។ ប្លាស្មាមាននាទីដឹកនាំឧស្ម័នកាបូន ឌីអុកស៊ីត។ (ក្នុងដំណើរឧស្ម័នដង្ហើម ប្លាស្មាមាននាទីដឹកនាំឧស្ម័នកាបូន ឌីអុកស៊ីត។ )

អេម៉ូក្លូប៊ីនជាប្រូតេអ៊ីនដែលមានធាតុដែក។ អាតូមដែកអាចភា្ជប់ទៅនឹងម៉ូលេគុលអុកស៊ីសែន។ ក្នុង បរិយាកាសមានអុកស៊ីសែនច្រើន អេម៉ូក្លូប៊ីនផ្សំជាមួយ អុកស៊ីសែនបង្កើតបានជាអុកស៊ីអេម៉ូក្លូប៊ីនដែលមាន ពណ៌ក្រហមស្រស់។

ដំណើរប្រព្រឹត្តនៃសរីរាង្គក្នុងសារពាង្គកាយ ត្រូវការ ថាមពល។ ដើម្បីឱ្យបានថាមពលនេះ កោសិកាបំបែក គ្លុយកូស ឬអាហាររលាយផ្សេងៗឱ្យទៅជាម៉ូលេគុល តូចៗ។ ការបំបែកគ្លុយកូសដោយមានវត្តមាន អុកស៊ីសែនប្រព្រឹត្តទៅតាមប្រតិកម្មគីមីជាច្រើន។ អង់ស៊ីមយថាប្រភេទផ្សេងៗមាននាទីជម្រុញប្រតិកម្មគីមីទាំងនេះ។