បានជាអ្នកមិនយល់ស្របហេតុផលថា៖ ជនពិការភាពត្រូវធ្វើការងារនេះ ជនមិនមានពិការភាពត្រូវធ្វើការងារនោះព្រោះ៖ ការរស់នៅស្របតាមជីវភាពមនុស្សគ្រប់រូបត្រូវបានការពារដោយច្បាប់សង្គម និង ការគោរពសិទ្ធសេរីភាពនីតិបុគ្គលភាព។ ជាក់ស្តែងជនពិការភាព និង ជនមិនពិការភាព គឺមិនតម្រូវឱ្យធ្វើការក្នុងលក្ខខណ្ឌសម្រាប់ ការវាយតម្លៃលើធាតុផ្សំខាងក្រៅនៃរាងកាយទេ ប៉ុន្តែបើយោងលើយេនឌ័រភាពដែលបញ្ញត្តិលើតួនាទី ភារកិច្ច ការទទួលខុសត្រូវផ្សេងៗគឺយើងត្រូវគោរពអនុវត្តលើ សមត្ថភាពបុគ្គល ទេពកោសល្យ បទពិសោធន៍ ចំណេះជំនាញ និងតម្លៃផ្សេងៗដែលមានស្របតាមលទ្ធភាពដោះស្រាយបញ្ហាឆ្លើយតបផ្សេងៗបាន។ ហេតុផលនេះអាចសន្មត់ ថា៖ ជនពិការគឺគាត់ពិការតែអវៈយវៈនៃផ្នែករូបរាងកាយណាមួយតែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែលទ្ធភាពសម្បទាដទៃផ្សេងៗ គឺអនុវត្តបានទូទៅជាធម្មតាបាន។

ហេតុផលដែលបញ្ជាក់ “ស្ត្រីភេទ” គឺជាភេទទន់ខ្សោយ ឯ ”បុរសភេទ” គឺជាភេទមាំមួនមាន៖
• សកម្មភាពការងារ និងតួនាទីពីធម្មជាតិលើរូបរាងកាយ
• ទស្សនៈសង្គមផ្អែកលើការកំណត់កិច្ចការការងារផ្សេងៗគ្នា
• ការប្រៀបធៀបលើមុខងារភេទនិងបែងចែកសកម្មភាព។

ក្មេងស្រី
• ជីវសាស្រ្តធម្មជាតិ(កំណើតភេទស្រី)
• លក្ខណៈរូបរាង៖ រាងស្តើង សក់វែង កម្លាំង ទន់ខ្សោយ សំឡេងស្រាលឬស្រទន់
• ភិនភាគសរីរាង្គបន្តពូជស្រី
• អាចពពោះនិងបង្កើតកូន
• ចិញ្ចឹមកូនដោយទឹកដោះ(សុដន់)
ក្មេងប្រុស
• ជីវសាស្រ្តធម្មជាតិ(កំណើតភេទប្រុស)
• លក្ខណៈរូបរាង៖ មាឌធំ សក់ខ្លី កម្លាំងមាំមួន សំឡេងធំឬគំហក់
• ភិនភាគសរីរាង្គបន្តពូជប្រុស
• កំណត់ភេទតែមិនអាចពពោះនិងបង្កើតកូន
• មិនមានទឹកដោះចិញ្ចឹមកូន

ស្ថានភាពអនុវត្ត ”យេនឌ័រ” ក្នុងសង្គមបានបង្ហាញឡើងតាមរយៈសកម្មភាពដូចជា៖
• ការផ្តល់តួនាទី ភារកិច្ច បានកំណត់យ៉ាងច្បាស់ឱ្យស្រ្តីនិងបុរសអនុវត្តដោយឡែកពីគ្នា
• ការទទួលខុសត្រូវលើកិច្ចការផ្អែកលើសមត្ថភាព លទ្ធភាព ទេពកោសល្យ និងការចាត់ចែង
• ការប្រើប្រាស់ឥរិយាបថរស់នៅតាមគោលការណ៍ច្បាប់កំណត់សមនឹងតម្លៃសិទ្ធិមនុស្ស
• ការទទួលបានតម្លៃវប្បធម៌សង្គម ដើម្បីសិក្សាឈ្វេងយល់បន្ថែមសម្រាប់អភិវឌ្ឍខ្លួននិងសង្គម
• ការគោរព និង លើកកំពស់សិទ្ធិផ្សេងៗស្របតាមវិធានច្បាប់សង្គមកំណត់។

កត្តាដែលអាចសំគាល់លើ”ភេទ”មនុស្សមានដូចជា៖
• កត្តាធម្មជាតិខាងជីវសាស្រ្ត(កំណើត)មនុស្សណាម្នាក់ជាប្រុសឬស្រី
• កត្តាលក្ខណៈរូបរាងកាយ មុខមាត់ សំឡេង
• កត្តាភិនភាគសរីរាង្គបន្តពូជ ដែលកំណត់យ៉ាងច្បាស់មិនអាចកែប្រែឬ ផ្លាស់ប្តូរបាន។