បានជាគេថាជនដែលធ្វើការវិនិច្ឆ័យដោយអគតិទៅលើអ្វីមួយ ដែលប្រែក្លាយពីភាពពិតទៅជាភាពមិនពិត ជននោះពុំអាចរកឃើញនូវសច្ចៈភាពអ្វីមួយឡើយ ផ្ទុយទៅវិញបែរជាបង្កើតឱ្យមានភាពស្មុគស្មាញក្នុងសង្គមកាន់តែច្រើនទៀតផង។
ព្រោះថាការវិនិច្ឆ័យដោយអគតិបង្កើតឱ្យមានភាពក្រេវក្រោធពីអ្នកជុំវិញខ្លួននិងរមែងនាំបុគ្គលនោះឱ្យទទួលទុក្ខវេទនា កម្មពៀរមិនចេះចប់ ។

បានជាគេនិយាយថាការវិនិច្ឆ័យតាមបែបប្រធានវិសយ័ភាពពេលខ្លះមានលក្ខណៈដូចគ្នានិងពេលខ្លះមានលក្ខណៈមិនដូចគ្នាព្រោះចំណេះដឹងរបស់យើងដែលបានមកពីវត្ថុ គឺមានទំនាក់ទមនងជាមួយគំនិតនិងលក្ខខណ្ឌសរីរាង្គនៃ
ញាណរបស់យើង។ ដោយសារតែស្ថានភាព និងលក្ខខណ្ឌផ្លូវចិត្តនៃសរីរាង្គវិញាណទាំង៥របស់យើងខុសគ្នា្ ធ្វើឱ្យគំនិត
របស់យើងស្ដីពីវត្ថុក៏ខុសគ្នាពីបុគ្គលម្នាក់ទៅបុគ្គលម្នាក់ទៀតដែរ ។

រាល់បញ្ញាសង្គមដែលកើតមានឡើងទោះវិជ្ជមានក្ដី អវិជ្ជមានក្ដីគឺវាកើតឡើងបណ្ដាលមកពីការវិនិច្ឆ័យមិនស្របគ្នា្ ឬខុសគ្នាទៅលើហេតុការណ៍អ្វីមួយដែលកើតឡើងឬក៏មកពីការវិនិច្ឆ័យប្រកបដោយអគតិឬក៍បញ្ចូលប្រធានវិស័យភាពហូសហេតុពេកទៅក្នុងការវិនិច្ឆ័យ។