ប្រាសាទសំបូរព្រៃគុកត្រូវបានគេចាត់ថ្នាក់ក្នុងរចនាបថមានដូចជា ៖ សំបូរព្រៃគុក ព្រៃក្មេង កំពូលឯព្រះ គូលេន និងបាពួននាស.វទី១១នេះឯង។

លក្ខណៈពិសេសទៅដែលនៅអាចអោយគណៈកម្មាធិការបេតិភណ្ឌសម្រេចដាក់បញ្ចូលប្រាសាទសំបូរព្រៃគុកជាសម្បត្តិបេតិភ័ណ្ឌពិភពលោកដោយផ្អែកលើលក្ខណៈពិសេស៣ សំខាន់ៗគឺ ៖ • តម្លៃនៃវប្បធម៌ និងប្រវិត្តសាស្រ្ត • តម្លៃនៃសិល្បៈ និងសាប្ថត្យកម្ម • តម្លៃជាសកលរបស់មនុស្សជាតិ។

ពាក្យ ”គុក” សំដៅដល់ទីងងឹត មានន័យថាជាកន្លែងគោរពបូជាដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។ ប្រាសាទនេះគឺជាទីកន្លែងសក្ការៈបូជារបស់ព្រះរាជាក្នុងការអប់រំផ្លូវចិត្ត។

ក្នុងរចនាបថ ដូចជា សំបូរព្រៃគុក ព្រៃក្មេង កំពង់ព្រះ គូលេន និងបាព្ទន។

ទីក្រុងបុរាណដែលប្រាសាទសម្បូរព្រៃគុហ៍ត្រូវបានរកឃើញនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះត្រូវបានគេកំណត់ថាជាឦសានបុរៈដែលជារាជធានីនៃចេនឡានៅសតវត្សទី៧។ ចេនឡាជាអតីតសាមន្តរដ្ឋនៃនគរវ្នំនោះគឺជាការមួយនៃរដ្ឋដំបូងនៅក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍នោះទេប៉ុន្តែវាបានកើនឡើងជាបណ្តើរអំណាចនិងទីបំផុតបានចិត្រសេនាមហេន្ទ្រវវ្ម័នរបស់ស្តេចនៅក្នុងសតវត្សទី៧ ហ្វូណនដើមរបស់ខ្លួនៗ លក្ខណៈពិសេសបុរាណវិទ្យាក្រុមចម្បងវិមានទាំងនេះត្រូវបានគេនិយាយថាបានបង្កើតឡើងដោយព្រះបាទឦសានវរ្ម័នដែលជាបុត្រារបស់ស្តេចចិត្រសេនបាន។ ការតុបតែងដែលមានស្ថាបត្យកម្មខ្មែរនិងចម្លាក់ដែលត្រូវបានចាត់ថ្នាក់ជារចនាបថសម្បូរៈ ឈ្មោះនេះបានមកពីវិមានទាំងនេះចុះថ្ងៃទីក្នុងឆមាសទីមួយនៃសតវត្សទី៧។ ពីពេលនេះតទៅនេះគឺជារដ្ឋនគរនាំមុខគេនិងរួមទាំងប្រទេសកម្ពុជាត្រឹមត្រូវ។ លើសពីនេះទៀតស្នងបន្តជាច្រើនរជ្ជកាលស្តេចប្រហែលជាបានរក្សាវិមានទាំងនេះជារាជធានីរបស់ពួកគេ។ សតវត្សរ៍បន្ទាប់ពីការស្លាប់របស់ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទីមួយដែលជាស្តេចចុងក្រោយនៃនគរនៅក្នុងឆមាសទីពីរនៃសតវត្សទី៧ នេះគឺជារយៈពេលងងឹតមួយនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តនៃចេនឡា។

ប្រាសាទសំបូរព្រៃគុតបានកសាងឡើងដោយព្រះបាទឦសានវរ្ម័នទី១ក្នុងស.វទី៧នៃគ.ស។ បើតាមសិលាចារឹកជាភាសារ សំស្រ្កឹតនិងភាសាខ្មែរ រាជធានីនេះមានឈ្មោះថា ឥសានបុរៈ ជានាមរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់។

ប្រាសាទសំបូរព្រៃគុកមានចំងាយ៣០គីឡូម៉ែត្រពីទីរួមខេត្តកំពង់ធំនៃប្រទេសកម្ពុជាដែលសង់លើដីរាបស្មើមានទំហំ៣០០០ហិចតាតាមផ្លូវជាតិ៦៤បត់ស្តាំតាមសាលាវិស័យ កាត់តាមផ្លូវបុសស្រមោច ផ្លូវនេះពេលរដូវវស្សាលិចទឹក តែយើងអាចដំណើរឆ្ពោះទៅរកស្រុកសំបូរបានតែម្តង។

មេទ័ពសូវៀតឈ្មោះដែលបានបញ្ជាឲ្យបិទផ្លូវចេញចូលទៅកាន់អាឡឺម៉ង់ខាងលិច គឺមានឈ្មោះថា សូកូឡូវស្គីនៅឆ្នាំ១៩៤៨ ដោយសារគាត់យល់ឃើញថា ប៊ែរឡាំងស្ថិត នៅអឡឺម៉ង់ខាងកើត ដូចនេះសហភាពសូវៀតត្រូវតែត្រួតត្រារាល់ការចេញ ចូលទៅកាន់ប៊ែកឡាំងខាងលិចហើយច្រកនេះបើកឡើងវិញនៅឆ្នាំ១៩៤៩។

ប្រជាជនអាឡឺម៉ង់ខាងកើតបានភៀសខ្លួនទៅកាន់អាឡឺម៉ង់ខាងលិចតាមមធ្យោបាយមួយចំនួនដួចតជា ៖ • ផ្លូវរថភ្លើងក្រោមដី ឬផ្លូវផ្សេងៗពីនេះ • ជីករូងផ្លូវក្រោមដី • ឆ្លងកាតតាមប្រទេសសង្គមនិយមមួយចំនួនដូចជា ឆេកូស្លូវ៉ាគីជាដើម។

ជញ្ជាំងក្រុងប៊ែរឡាំង ត្រូវបានសាងសង់ឡើងពី មានចម្ងាយ៤៣គមជញ្ជាំងនេះត្រូវបានសាងសង់ដើម្បីទប់ស្កាត់ជនភៀសខ្លួនទៅកាន់អាឡឺម៉ង់ខាងកើត។