ក្នុងឆ្នាំ 1952 លោកហឺស៊ីនិងលោកឆាសបានធ្វើការពិសោធន៍ដូចខាងក្រោម៖ គាត់ភ្ជាប់ស្ពាន់ធ័រវិទ្យុសកម្ម 35 ទៅនឹងវីរុសមួយក្រុម ហើយមួយក្រុមទៀតភ្ជាប់ផូស្វ័រវិទ្យុសកម្ម 32 ។ គេដឹងថាប្រូតេអ៊ីនផ្ទុកស្ពាន់ធ័រ ឯ ADNផ្ទុកផូស្វ័រ។ គាត់ចង់ដឹងថា « តើប្រូតេអ៊ីនឬADNជាព័ត៌មានសេនេទិច?» ក្រោយការពិសោធន៍គាត់សង្កេតឃើញថា ស្ពាន់ធ័រវិទ្យុសកម្ម 35 ស្ទើរទាំងអស់នៅក្នុង
វីរុស តែផូស្វ័រវិទ្យុសកម្ម 32 ស្ទើទាំងអស់ចូលទៅក្នុងបាក់តេរី។ លទ្ធផលនៃការពិសោធន៍បង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា
ប្រូតេអ៊ីនមិនផ្ទុកព័ត៌មានសេនេទិចនោះទេ។ មានតែ ADN ទេដែលផ្ទុកព័ត៌មានសេនេទិចពិតប្រាកដ។

គ្រីភីតសន្និដ្ឋានចំពោះការពិសោធន៍ដូចតទៅ៖
សារធាតុរបស់បាក់តេរី S ដែលបានស្លាប់ដោយសារកម្ដៅអាចទៅបំលែងព័ត៌មានសេនេទិចរបស់បាក់តេរី R ឱ្យទៅជាបាក់តេរី S បាន ។ តែលោកគ្រីភីត ពុំបានអះអាងបញ្ជាក់ថាសារធាតុដែលបំលែងនោះជាអ្វីនោះទេ។

• អង់ស៊ីមមួយម៉ូលេគុលមានអំពើទៅលើស៊ុបស្ត្រាតចំនួន 10-1000 ម៉ូលេគុល ដោយបង្កើតបានផលិតផលថ្មីចំនួន10-1000 ម៉ូលេគុល ក្នុងរយៈពេលតែមួយវិនាទី ហើយវាអាចបំបែកដល់ 1លានស៊ុបស្ត្រាតក្នុង1វិនាទីក្នុងករណីប្រតិកម្មខ្លះ។

អង់ស៊ីមមានឥទ្ធិពលអាស្រ័យទៅលើ pH ។ ឧទាហរណ៍ អង់ស៊ីមអាមីឡាសមានសកម្មភាពប្រសើរបំផុតនៅកម្រិត pH = 7 ហើយសកម្មភាពអង់ស៊ីមអាមីឡាសថយចុះសកម្មភាពនូវកំហាប់ pH 7 ខ្ពស់ពេក បើ pH = 4 ឬ ស្មើ 9 អង់ស៊ីមអាមីឡាសបាត់បង់គុណភាពទាំងស្រុង។