អង់ទីករអាចផលិតលើកទីមួយបានតែមួយដងតែប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មកវាអាចបង្កើតយ៉ាងរហ័សនិងគ្រប់ពេលដែលអង់ទីសែននៃភ្នាក់ងារបង្កជំងឺនោះជ្រៀតចូលក្នុងសារពាង្គកាយម្តងទៀត។

តាមធម្មតា វ៉ាក់សាំងមានផ្ទុកអង់ទីសែនងាប់ឬខ្សោយ ដែលភ្ញោចគោលិកាសឱ្យផលិតអង់ទីករប្រឆាំងនឹងវា។

ព្រោះ ថ្នាំបង្ការឬវ៉ាក់សាំងបានជួយឱ្យយើងនូវភាពសុំាសកម្មប្រឆាំងទល់នឹងជំងឺពិសេសណាមួយហើយអ្នកទទួលវ៉ាក់សាំងនឹងមិនមានជំងឺទៀតទេ។

ទារកទទួលភាពសុំាអកម្មពីម្តាយក្នុងរយៈពេល 2-3ខែដំបូងនៃជីវិតរបស់ទារកដើម្បីប្រឆាំងទល់នឹងជំងឺ ឆ្លង។

ភាពសុំាអកម្មនិងភាពសុំាសកម្មខុសគ្នាដូចតទៅ៖ • ភាពសុំាអកម្មគឺសារពាង្គកាយទទួលបានអង់ទីករពីឈាមរបស់មនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀត ឬពីរបស់សត្វណាមួយ។ • ភាពសុំាសកម្មគឺជាភាពសុំាដែលសារពាង្គកាយផលិតអង់ទីករផ្ទាល់របស់ខ្លួន ដើម្បីប្រឆាំងទល់នឹងអង់ទីសែនរបស់មេរោគ។