កិច្ចព្រមព្រៀងនៅទីក្រុងមុយនិច៣០ ខែកញ្ញា១៩៣៨គឺជាកិច្ចក្បត់មួយរបស់អង់គ្លេសនិងបារាំងដែលបានលក់ផលប្រយោជន៍ប្រជាជនឆេកូឆ្លូវ៉ាគីទៅឱ្យលោកហ៊ីទ្លែដើម្បីជាថ្នូរបញ្ចៀសការវាយលុកចូលប្រទេសរបស់ខ្លួន។

លោកអ៊ីត្លែអនុវត្តនយោបាយឈ្លានពាន និងអាណានិគមដូចជា៖
• អនុវត្តនយោបាយឈ្លានពាន និងអាណានិគមលើប្រទេសទន់ខ្សោយជាបន្តបន្ទាប់ ។
• នយោបាយ វាតទឹកដីនេះគេឱ្យ ឈ្មោះថាអង់ស្លុស(បានន័យថាការភ្ជាប់ទឹកដី) ។

នៅថ្ងៃទី១១ ខែ សីហា ឆ្នាំ ១៩១៩រដ្ឋធម្មនុញ្ញមួយត្រូវបានប្រកាសឱ្យប្រើមានឈ្មោះថា«រដ្ឋធម្មនុញ្ញ វៃម៉ា » ដោយពលរដ្ឋទាំងពីរភេទមានសិទ្ធិបោះឆ្នោតចាប់ពីអាយុ២០ឆ្នាំឡើងទៅ។

នយោបាយអាល្លឺម៉ង់ចន្លោះសង្គ្រាមលោកចែកជាពីរប្រភេទគឺ៖
• របបគ្រប់គ្រងមានលក្ខណៈប្រជាធិបតេយ្យជាសាធារណរដ្ឋប្រជាធិបយ្យនិយម
• របបគ្រប់គ្រងមានលក្ខណៈផ្តាច់ការរបស់បក្សណាស៊ីអ៊ីត្លែជាអគ្គមគ្គុទេស ។

វិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោកធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់យ់ាងធ្ងន់ធ្ងរដូចជា៖
• អង់គ្លេសនិងអាមេរិចបញ្ឈប់លែងឲ្យអាឡឺម៉ង់ខ្ចីប្រាក់ឥទាននិងបង្ខំឲ្យសងប្រាក់ដែលខ្ចីពីមុនៗកន្លងមកមុនពេលកំនត់ ។
• ដើម្បីទប់ទល់នឹងតម្រូវការរបស់រដ្ឋគេបានបោះក្រដាសប្រាក់ច្រើនឥគណនា ជាហេតុនាំឱ្យប្រាក់អាឡឺម៉ង់ចុះតម្លៃគ្មានប្រទេសណាទទួលស្គាល់ឡើយ ។