វិស័យកសិកម្មរបស់សិង្ហបុរីមានការអភិវឌ្ឍក្នុងឆ្នាំ១៩៧០គឺ
• ផលិតផលផ្លែឈើធានាតម្រូវការក្នុងស្រុក (៥០%)
• បន្លែ សាច់ មាន់ សាច់ជ្រូកតម្រូវការក្នុងស្រុក(១០០%)
• តាំងពីរដ្ឋគ្រប់គ្រងដីកសិកម្ម មានការរីកចម្រើនខ្លាំងនូវកសិបច្ចេកវិទ្យា និងការពង្រីកវារីវប្បកម្ម
• ការអភិវឌ្ឍត្រូវរក្សាបរិស្ថានស្អាតស្អំ
• រដ្ឋាភិបាលបានទិញដែនកោះឥណ្ឌូនេស៊ីដើម្បីពង្រីកវិស័យនេះ
• រដ្ឋាភិបាលបានប្តូរវារីវប្បកម្មពីលើគោកមកក្នុងទឹកសមុទ្រ។
• ប្រទេសនេះបាននាំចេញផ្កាអ័រគីដេធំជាងគេនៅលើពិភពលោក។

កំណើនសេដ្ឋកិច្ចនិង..បច្ចេកវិទ្យា..តាមបែប…
លោកខាងលិច..តម្រូវការប្រើប្រាស់..ភាសាអង់គ្លេស
..នៅ..មហាវិទ្យាល័យ..ជាកត្តា..ចាំបាច់..។

• ផ្អែកលើមូលដ្ឋាននៃការសន្សំប្រាក់ ទើបរដ្ឋាភិបាលសិង្ហបុរីមានលទ្ធភាពកែប្រែលំនៅដ្ឋានរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ ដែលនៅក្នុងផ្ទះដ៏តូចចង្អៀត ខ្វះអនាម័យមកជាលំនៅដ្ឋានធំទូលាយ ហើយទំនើបបំពាក់គ្រឿងសង្ហារឹមនិងឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិច។

ក្តីបារម្ភរបស់លោក លី ក្វាន់យូ ចំពោះសិង្ហបុរី
ព្រោះកោះតូចមួយនេះស្ថិតនៅចុងខាងជើងនៃឧបទ្វីបម៉ាឡេ ហ៊ុមព័ទ្ធដោយសមុទ្រ ហើយនៅជិតប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី តែងតែមានការរំជើបរំជួលបញ្ហាជនជាតិ ជាពិសេសកោះនេះជាទីតាំងយុទ្ធសាស្ត្រល្អបំផុតលើពិភពលោកសម្រាប់ពួកមហាអំណាច។