ការរស់នៅ របស់កសិករក្នុងការប្រើប្រាស់សម្ភារៈក្នុងតំបន់ត្រូចពិច ពីបុរាណមកដល់បច្ចុប្បន្ន ក្នុងការប្រើប្រាសសម្ភារៈមានលក្ខណៈមិនសូវទំនើប និងមិនមានម៉ាស៊ីន និងរបស់ទំនើបពីព្រោះកសិករមានជីវភាពមិនធូរធារ និងមានភាគច្រើនមានបញ្ហាសេដ្ឋកិច្ច ដល់បច្ចុប្បន្ន
ដោយប្រើប្រាស់បច្ចេសទេសទំនើប ម៉ាស៊ីន មានប្រពន្ធធារាស្រ្តគ្រប់គ្រាន់ មានគ្រប់ពូជនិងការណែនាំ ពីអ្នកជំនាញត្រឹមត្រូវក្នុងការជួយដល់កសិករ។

បច្ចេកទេសនៅក្នុងការបង្កបង្កើនផលក្នុងតំបន់ត្រូពិចភាគច្រើនបានបន្តតាមរបៀបដូនតាពីបុរាណ គឺកសិកម្មប្រពៃណី ពឹងផ្អែកទៅធម្មជាតិទឹកភ្លៀង គេប្រើកម្លាំងមនុស្ស ឬកម្លាំងគោក្របី ឧបករណ៍យ៉ាងសាមញ្ញដូចជា ចក ឈើស្រូច រទេះ នង្គ័ល រនាស់ និងប្រើលាមកសត្វសម្រាប់ធ្វើជី។

ជីវភាពរស់នៅក្នុងតំបន់ត្រូពិចរស់នៅណែនណាន់តាន់តាប់មិនដែលស្គាល់សិសិររដូវទេព្រោះសីតុណ្ហភាព ត្រជាត់បំផុតមានត្រឹម18°cប៉ុណ្ណោះ។កសិកររស់នៅ ក្នុងភូមិមានផ្ទះសម្បែងសង់ពីសម្ភារៈដែលរកបាននៅនឹងកន្លែង ដូចជា ដីឥដ្ឋ ឫស្សី ឈើ ស្លឹកត្នោត ស្បូវជាដើម។

បង្ហាញលក្ខណៈទូទៅរបស់តំបន់វាលលំហ៖
• នៅបន្តពីតំបន់វាលស្តិបឬនៅតាមបណ្ដោយខ្សែត្រូពិចទាំងពីរ
• គ្មានរដូវវស្សាទេ
• សីតុណ្ហភាពពេលថ្ងៃក្តៅខ្លាំងនិងពេលយប់ត្រជាក់ខ្លាំង
• គ្មានទឹក គ្មានដើមឈើ មានតែដីទទេផ្ទៃដីគ្របដណ្ដប់ដោយថ្ម គ្រួស និងខ្សាច់…។

បង្ហាញលក្ខណៈទូទៅរបស់តំបន់វាលស្មោង៖
• នៅបន្តពីតំបន់អេក្វាទ័រ
• ជាតំបន់មានរដូវពីរច្បាស់លាស់
• រដូវប្រាំង (ខែវិច្ឆិកា-ខែមេសា)
• រដូវវស្សា (ខែឧសភា-ខែតុលា)
• មានស្មៅខ្ពស់កម្ពស់ដល់ 2 ម៉ែត្រមានដើមឈើឯណេះមួយឯណោះមួយ……………………។