សិទ្ធិនិងករណីយកិច្ចមានទំនាក់ទំនងគ្នាដូចតទៅ៖ • សិទ្ធិនិងករណីយកិច្ចគឺតម្លៃពីរដែលជួយបង្គ្រប់គ្នាទៅវិញទៅមក សិទ្ធិអ្នកដទៃជាមូលដ្ឋាននៃករណីកិច្ចរបស់យើងចំពោះគេ • ឯករណីកិច្ចរបស់អ្នកដទៃជាមូលដ្ឋានឆ្លើយតបទៅនឹងសិទ្ធិរបស់យើង។​ បំពេញករណីកិច្ចមួយត្រូវតែមានសិទ្ធិមួយចំនួនក្នុងក្របខណ្ឌស្របច្បាប់ ។ មានតែសិទ្ធិខ្វះករណីយកិច្ចនឹងនាំដល់ភាពអនាធិបតេយ្យផ្ទុយទៅវិញបើមានតែករណីកិច្ចខ្វះសិទ្ធិនោះគឺស្ថិតក្នុងរបបផ្តាច់ការជាក់ជាមិនខានឡើយ។ ដូចនេះ សិទ្ធិនិងករណីកិច្ចត្រូវតែដើរទន្ទឹមគ្នាហើយមានទំនាក់ទំនងគ្នាជាចាំបាច់មិនអាចមានមួយខ្វះមួយឬប្រើជំនួសគ្នាបានឡើយ។

ទំនាក់ទំនងរវាងសិទ្ធិ និងច្បាប់ សិទ្ធិ គឺជាច្បាប់ធម្មជាតិដែលកើតឡើងដំណាលនឹងវិចារណញាណរបស់មនុស្ស ហើយក្លាយមកជាច្បាប់ក្នុងន័យបច្ចេកទេសនៃពាក្យដែលគេហៅថាច្បាប់វិជ្ជមានដូចនេះច្បាប់ក្លាយជាក្បូនខ្នាតមួយសម្រាប់ធានាសិទ្ធិមនុស្សពោលគឺ វាជាមូលដ្ឋានសម្រាប់ធានាការប្រើប្រាស់សិទ្ធិមនុស្សឱ្យបានសមស្របតាមពេលវេលានឹងទីកន្លែង វាកំណត់ព្រំដែនក្នុងការអនុវត្តសិទ្ធិមនុស្ស បង្ការ ការរំលោភសិទ្ធិមនុស្សដើម្បីរបៀបរៀបរយសាធារណៈ និងសណ្តាប់ធ្នាប់នៅសង្គមជាតិទាំងមូល។

សិទ្ធិ និងច្បាប់ខុសគ្នាត្រង់៖ • ច្បាប់ កើតឡើងដោយសារមនុស្សជាអ្នកបង្កើតច្បាប់មានលក្ខណៈការពារនិងហាមប្រាមអ្នកដែលល្មើសនឹងច្បាប់ត្រូវផាកពិន័យត្រូវជាប់ពន្ធនាគារ។ • សិទ្ធិ កើតមានពីកំណើតពីធម្មជាតិ ជាសេរីភាពដែលមនុស្សអាចប្រើប្រាស់បានក្នុងក្របខណ្ឌនៃច្បាប់និងក្របខណ្ឌនៃសីលធម៌សង្គម។ មនុស្សម្នាក់ៗមិនអាចប្រើប្រាស់សិទ្ធិរបស់ខ្លួនឱ្យហួសព្រំដែននៃច្បាប់បានឡើយ។

ការធ្វើច្បាប់ត្រូវផ្អែកទៅលើ៖ • សិទ្ធិសេរីភាពរបស់មនុស្ស • និយាមសីលធម៌ • និយាមសាសនា • ប្បវេណី(ទំនៀមទម្លាប់) • យុត្តិសាស្ត្រ ឬយុត្តាធិការ

យុត្តិធម៌ គឺជាពាក្យសក្តិសិទ្ធិ ដោយសារតែពាក្យនេះឯងធ្វើឲ្យមនុស្សហ៊ានស្លាប់ ហ៊ានងើបឡើងតស៊ូដើម្បីទាមទារយុត្តិធម៌ក្នុងការកាត់សេចក្តីយុត្តិធម៌ក្នុងការបែងចែក យុត្តិធម៌ក្នុងការប្រើប្រាស់ និងយុត្តិធម៌ក្នុងការរស់នៅជាដើម។

សណ្ឋានទាំងបីនៃយុត្តិធម៌មាន៖ • យុត្តិធម៌ក្នុងការផ្លាស់ប្តូរ គឹជាភាពត្រឹមត្រូវឥតល្អៀងក្នុងការផ្លាស់ប្តូរ • យុត្តិធម៌ក្នុងការបែងចែក គឺជាយុត្តិធម៌របស់មនុស្សទាំងឡាយដែលបានទទួលស្គាល់ភាពត្រឹមត្រូវទៅតាមលទ្ធផលដែលខ្លួនបានទទួល ឬរង្វាន់ជាថ្នូរនៃកម្លាំងស្នាដៃនឹងតម្រូវការរបស់ខ្លួន។ • យុត្តិធម៌ក្នុងការបង្រ្កាប ជាយុត្តិធម៌ដែលមានពិរុទ្ធឱ្យទទួលកំហុសឬសងជំងឺចិត្តដល់អ្នករងគ្រោះឱ្យស្មើនឹងទម្ងន់នៃការខូចខាត។

បានជាគេនិយាយថាមនុស្សមានវិសមភាពតាំងពីកំណើត ពីព្រោះមនុស្សជាសត្វលោកដែលរស់នៅក្នុងធម្មជាតិ ហើយធម្មជាតិនេះឯងជាប្រភពនៃវិសមភាពដែលគេហៅថា វិសមភាពធម្មជាតិ។

មូលដ្ឋានសំខាន់នៃវិសមភាពកើតឡើចេញពី កោសល្យ សម្បទារ សុខភាព បញ្ញ និងចរិយារបស់មនុស្សដែលកើតមានពីកំណើត។ មានតែសិទ្ធិប៉ុណ្ណោះទេដែលកំណត់ការទទួលសមភាពពីធម្មជាតិ។

វិសមភាពរបស់មនុស្សមានផ្នែកសំខាន់ដូចជា៖ • វិសមភាពធម្មជាតិៈ មនុស្សមានវិសមភាពតាំងពីកំណើតដូចជា វិសមភាពផ្នែកកោសល្យ សម្បទា.. • វិសមភាពនិម្មិត្តៈ កើតឡើងដោយសារលក្ខខណ្ឌនៃសង្គម និងដោយសារប្រាក់កាសទ្រព្យសម្បត្តិ។

ដើម្បីឱ្យមានវិសមភាពនៅក្នុងសង្គមជាតិរបស់យើងទៅបានលុះត្រា៖ • ផ្តល់សិទ្ធិសេរីភាពគ្រប់បែបយ៉ាងដល់មនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងសង្គមឱ្យបានស្មើគ្នា • កាត់បន្ថយគំលាតខ្លាំងរវាងអ្នកមាននិងអ្នកក្រ • ត្រូវចូលរួមក្នុងប្រព័ន្ធតែមួយនៃសិទ្ធិនិងករណីយកិច្ច • ត្រូវបញ្ចេញនិស្ស័យធម្មជាតិរបស់ខ្លួនឱ្យបានស្មើរគ្នា • គោរពសិទ្ធិផ្សេងៗរបស់មនុស្សនៅក្នុងសង្គមឱ្យបានស្មើរគ្នាដោយមិនរើសអើង។