កត្តាដែលបណ្ដាលឱ្យមានការប្រែប្រួលក្នុងសារពាង្គ
កាយមានដូចជា ៖
• សីតុណ្ហភាព
• សម្អាធ
• អូស្មូស
• កំហាប់គ្លុយកូស។

ការសម្របសម្រួលរបស់សារពាង្គកាយ ជាសមត្ថភាព របស់សារពាង្គកាយដែលអាចឆ្លើយតបយ៉ាងមានប្រសិទ្ទភាពទៅនឹងបម្រែបម្រួលនៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋាន ជុំវិញខ្លួនរបស់ វា។

ឡាំផូស៊ីត T មាន4ប្រភេទគឺ ៖
• ឡាំផូស៊ីត T ជំនួយ : ផលិតអាំងទែឡឺគីន ដែលភ្ជោចផូស៊ីត Bឱ្យធ្វើចំណែក និងបំលែង ឯកទេសជាប្លាស្មូស៊ីត(អង់ទីករ) និងផូស៊ីត B លំនឹក។ ឡាំផូស៊ីត Tជំនួយ ផលិតសារធាតុគីមី ដែលភ្ញោចឡាំផូស៊ីត T សម្លាប់ឱ្យធ្វើចំណែក និងបំផ្លាញកោសិកាផ្ទុកមេរោគដោយបង្កើន សកម្មភាពរបស់ម៉ាក្រូផាស។
• ឡាំផូស៊ីត T សម្លាប់ : ភ្ជាប់ខ្លួនទៅលើភ្នាស កោសិកា ដែលមានផ្ទុកអង់ទីសែន បន្ទាប់មក វាបញ្ចេញប្រូតេអ៊ីនមួយប្រភេទសម្រាប់ចោះ ភ្នាសកោសិកានោះ។ តាមរយៈរន្ធនេះអាចឱ្យ ទឹក និងអំបិលចូលទៅក្នុងកោសិកា ។ កោសិកា ដែលស្ថិតក្រោមការវាយប្រហារឡើងប៉ោង ហើយផ្ទុះបែក។
• ឡាំផូស៊ីត T លំនឹក : វារក្សាលំនឹកនៃការទទួល ស្គាល់អង់ទីសែន។ ប្រសិនបើអង់ទីសែនចូល ទៅក្នុងសារពាង្គកាយជាលើកទី2នោះឡាំផូស៊ីត T លំនឹកធ្វើចំណែក ហើយប្រតិកម្មតំណបស៊ាំ តាមរយៈកោសិកាកើតឡើងយ៉ាងលឿន និង ខ្លាំងបំផុត។
• ឡាំផូស៊ីត T បង្អាក់ : ជួយបង្អាក់តំណបស៊ាំ
ដោយបន្ថយអត្រាចំណែករបស់ឡាំផូស៊ីត B និងការផលិតអង់ទីករថយចុះនៅពេលមានការឆ្លងរោគស្ថិតនៅក្រោមការត្រួតពិនិត្យ។ វាក៏អាច
បង្អាក់សកម្មភាពឡាំផូស៊ីត T សម្លាប់ដែរ។