ព្រះរាជានគរភ្នំមានងារជាស្តេចភ្នំ ទ្រង់មានសិទ្ធិអំណាចខ្លាំងដូចជា មេសាសនា មេទ័ព អ្នកគ្រប់គ្រងនិងតុលាការ ហើយបើកសវនាការរាល់៧ថ្ងៃម្តង។

មនុស្សនៅសម័យយុគថ្មរំលីងចេះយកថ្មទៅសំលៀងឱ្យមានមុខស្រួចដើម្បីធ្វើជាឧបករណ៍ប្រើប្រាស់ ចេះសង់ផ្ទះផុតពីដី នៅតាមមាត់ទឹក ចេះចិញ្ចឹមសត្វ ចេះត្បាញសរសៃរុក្ខជាតិ ធ្វើជាសម្លៀកបំពាក់។

បុព្វហេតុដែលបណ្តាលឱ្យពួកឥណ្ឌាចូលមករស់នៅអាណាចក្រភ្នំគឺ
• ឥណ្ឌាកម្មខាងសាសនា ៖ជនជាតិឥណ្ឌាបានមកផ្សព្វផ្សាយសាសនាលើភូមិភាគអាស៊ីអាគ្នេយ៍ពិសេសនគរភ្នំតែម្តង។
• ឥណ្ឌាកម្មខាងពាណិជ្ជកម្ម ៖ ជនជាតិឥណ្ឌាបានធ្វើដំណើរទាំងក្រុមៗមកទិញ មាស ប្រាក់ គ្រឿងអលង្ការផ្សេងៗនៅនគរភ្នំ និងបានលក់ក្រណាត់ គ្រឿងក្រអូប ស្បៃមុង និងគ្រឿងទេសផ្សេងៗឱ្យអ្នកនគរភ្នំ។
• ឥណ្ឌាកម្មដោយភៀសសឹក ៖ ដោយសារនៅឥណ្ឌាមានសង្គ្រាមនាំឱ្យជនជាតិឥណ្ឌាភៀសខ្លួនតាំងក្រុមៗមករស់នៅនគរភ្នំ។

នៅក្នុងរាជ្យព្រះបាទកៅណ្ឌិន្យជ័យវរ្ម័ន(ចោយេប៉ាម៉ោ)ព្រះអង្គបានបញ្ជូនសង្ឈពីរអង្គទៅប្រទេសចិនគឺ ព្រះនាមសង្ឃបាល និង មន្ត្រសេន។ ដើម្បីបកប្រែគម្ពីរផ្សេងៗពិសេសគម្ពីរព្រះត្រៃបិដក។

បានគេហៅកៅឆេយូជាកៅណ្ឌិន្យទី២ព្រោះកៅឆេយូជាជនជាតិឥណ្ឌាទី២ដែលបានមករស់នៅស្រុកខ្មែរហើយប្រជាជនស្រឡាញ់គាំទ្រ ដូចកៅណ្ឌិន្យទី១ដែរ។